Persoonlijk vind ik het betreurenswaardig dat ChristenUnie en SGP bij deze EP-verkiezingen niet voor dezelfde methodiek als GroenLinks en PvdA hebben gekozen. Want zij hadden bij deze verkiezingen een gezamenlijke kandidatenlijst, maar de gekozenen nemen vanaf 16 juli zitting in twee fracties. Met zo’n technische combi zouden SGP en CU vrijwel zeker twee zetels hebben behaald en was de christelijke stem in het Europees Parlement minder verzwakt.

In de zomer van 2022 heeft het partijbestuur van de ChristenUnie aangegeven dat zij de samenwerking met de SGP bij de Europese verkiezingen wilde beëindigen. Als argument werd daarvoor aangevoerd dat de verschillen tussen SGP en ChristenUnie zo groot waren geworden, dat gezamenlijk optrekken bij de stembus niet goed meer viel uit te leggen aan de kiezer. Mijn primaire reactie was toen dat de polarisatie onder politiek betrokken christenen zozeer heeft toegeslagen dat we alleen nog maar onderlinge verschillen zien en ons de ‘luxe’ veroorloven om verdeeld op te trekken tegenover de seculier-progressieve overmacht in Europa. Zelfs wanneer het gevolg hiervan kan zijn dat we allebei kopje onder gaan.