In zijn antwoord laat godsdienstdocent H. J. Nijsink merken dat deze worsteling veel ouders bekend voorkomt. Hij benadrukt eerst dat het belangrijk is dat ouders samen optrekken. Verschillen mogen er zijn, maar het gesprek moet open gevoerd worden. 'Het is belangrijk dat er ruimte is voor de inbreng van jullie beiden', zegt hij. Volgens Nijsink komen zowel de voorzichtigheid van de moeder als de angst van de vader ergens vandaan. Daarover praten helpt om elkaar beter te begrijpen.

De predikant vergelijkt mediaopvoeding met het bieden van veiligheid in het gewone leven. Ouders plaatsen een hekje voor een trap, maar laten een kind later stap voor stap meer ruimte krijgen. Zo werkt het ook met media: bescherming en loslaten horen bij elkaar. Die balans is geen vast recept, maar een zoektocht voor elk gezin. 'Soms zeg je achteraf dat je te streng was. Soms had je liever nee gezegd', schrijft Nijsink.

Hij waarschuwt ervoor om de opvoeding niet te laten draaien om alles wat niet mag. Een te strenge focus op gevaar kan kinderen juist een verkeerd beeld van God geven. 'Het kan toch niet zo zijn dat uw kinderen een afkeer van God krijgen omdat van die God heel veel niet kan en mag?' Volgens Nijsink moeten ouders hun kinderen vooral leren dat God goed is en dat Zijn weg leven geeft. Liefde, vertrouwen en het besef dat kinderen verbondskinderen zijn, moeten centraal staan.

De docent moedigt ouders aan om te zoeken naar manieren waarop kinderen merken dat Gods dienst vol vreugde en vrede is. Plezier hoort bij het leven, ook in een christelijk gezin. Daarom adviseert hij om samen te zoeken naar goede alternatieven voor boeken en filmpjes, zonder dat alles wordt verboden.