Acht jaar lang baden Marianne van der Zalm-Grisnich en haar man om een kindje. Toen ze eindelijk zwanger werd, sloeg de vreugde na negen weken om in intens verdriet. Het was het begin van een ingrijpende weg, waarin ze uiteindelijk acht kindjes tijdens de zwangerschap verloren. Twee zoons mochten ze levend in hun armen sluiten. In het boek Niet van voorbij vertelt Marianne openhartig over haar zwangerschappen, het begraven van haar ongeboren kindjes en hoe ze houvast vond in haar geloof. ‘Hoe klein ook, het was wel echt ons kindje.’