Het gebeurde in een paar seconden, bijna onopgemerkt.
Wierd Duk stond op, zijn gezicht strak, zijn ogen ergens ver weg, en hij liep de studio uit. Segers bleef achter, hoffelijk en begripvol, bijna pastoraler dan de situatie vroeg.

Maar wie goed keek, zag iets anders gebeuren. Het was alsof er een oud geluid verstomde.

Segers zei dat de kerkklokken best mochten zwijgen als dat betekende dat ook de islamitische geloofsbelijdenis niet meer door luidsprekers zou klinken. Symmetrie, redelijkheid, een welgeklede vorm van gelijkheid. Maar ergens in die zin voelde je de kilte van een Europa dat zijn geheugen verliest.

Want dit ging niet over geluidsnormen.
Niet over decibellen.
Het ging over een fundament dat langzaam en bijna geruisloos losraakt.

Duk voelde dat instinctief.
Niet omdat hij de betere theoloog is, maar omdat hij zag dat een volk dat zijn eigen verhaal niet meer durft te vertellen, vanzelf wordt herschreven door een sterker verhaal van elders.

En Segers? Hij bedoelde het goed.
Hij zag de andere wang.
Maar niet de Messias die in de tempel tafels omver gooide omdat er iets heiligs op het spel stond.

We noemen ons land een Joods-christelijke samenleving.
Maar de wortels die dat woord dragen, zijn dun geworden.
De boom staat er nog, scheef maar fier, terwijl de wind van een zelfbewuster geloof door Europa waait.

Het echte probleem is niet dat de islam groeit.
Het echte probleem is dat wij niet meer weten wie wij zelf zijn.
Want ergens onderweg hebben we de Messias losgeweekt van Zijn eigen volk, en daarmee de kern uit onze eigen identiteit gesneden.

Zonder die wortel wordt het evangelie een moraal.
Een kaars zonder vlam.
Een verhaal zonder urgentie.

En daarom is de vraag niet of de klokken luiden.
De vraag is of we nog weten wie ze ooit deden luiden en waarom.

Bovenstaand artikel verscheen op de LinkedIn-pagina van Jac de Gooijer en is met toestemming overgenomen door Cvandaag.