Hoe moet de gelovige LHBTI'er toch met dit alles omgaan? Dit essay is geschreven voor hen en de kerk waartoe zij behoren, waarbij ik mij vooral richt op de LHB'er. Ik schrijf om praktische redenen in mannelijke termen, maar bedoel daarmee m/v.

Afgedwongen standpunt
De LHBTI-beweging verlangt dat kerkelijke organen zich uitspreken. De PKN, de Unie van Baptisten, Broederschap van Pinkstergemeenten, evangelische groepen en stichtingen, de Vergadering van Gelovigen, de Messiaanse beweging, Zevendedagsadventisten, de Kerk van de Nazarener, Jehova’s Getuigen, alle denominaties worden ermee geconfronteerd en zoeken een standpunt. En ze zweten peentjes want ze weten dat er maar één standpunt gewenst is. Het verlangen tot standpuntbepaling is ook niet oprecht, het is veeleer een dwingend verzoek de Bijbel zodanig te interpreteren dat elke levensstijl door de hemel wordt erkend en goedgekeurd.

Onder deze omstandigheden is Sola Scriptura niet meer leidend voor schriftinterpretatie. Het verlangen te willen deugen voor de toch wel agressieve LHBTI lobby zal bij menig denominatie tot een goed door te slikken standpunt leiden. Bedenk dat wanneer een denominatie zich niet minnelijk zal uitspreken, deze vervolgd gaat worden. Zo staat het er intussen wel voor.

Acceptatie of goedkeuring
Het gaat ook niet meer om acceptatie van de niet-heterofiele mens, het gaat om goedkeuring. Acceptatie doet slechts een appel op gedrag, goedkeuring op het geweten. Acceptatie houdt in dat anderen zich normaal gedragen ten opzichte van de LHBTI'er, een kwestie van algemeen fatsoen. Maar goedkeuring gaat dieper. Als goedkeuring wordt geëist, breekt dat in in iemands geweten, normen en waarden, overtuiging en zelfs in iemands gemoedsrust. Het ontneemt iemand zijn vrijheid van denken en voelen. Goedkeuring eisen is dwingend, eng, duister. Het past niet in een vrije samenleving.

Schuldgevoel en vrede
Veel christenen stellen homoseks gelijk aan hoererij of overspel. Dat is onterecht. Hoererij is seks uit wellust en vindt plaats buiten een liefdesrelatie en bij overspel is er sprake van een benadeelde partij. Binnen de christelijke homoscene vindt - als het goed is - homoseks plaats binnen een monogame liefdesrelatie.

Toch keurt de Bijbel het af. En daar steekt het. De christen LHBTI'er wil af van het label ‘zonde’ dat rust op homoseks, want zonde maakt het hart onrustig en veroorzaakt schuldgevoelens. Oprechte gelovigen willen in vrede met God leven en die akelige schuldgevoelens verhinderen dat. Schuldgevoelens komen voort uit een geweten dat aanslaat. Het is een natuurwet: zodra het geweten aanslaat, worden schuldgevoelens geboren.

Maar al te makkelijk wordt de oorzaak van het schuldgevoel gelegd bij de afwijzing van de kerk. Die heeft immers het geweten gevormd. Als nu de kerk haar mening bijstelt, zal het schuldgevoel wel overgaan. Stel nu eens dat de kerk zegt: “Prima, alle seksuele geaardheden heeft God geschapen, alle vormen van seks en gezinsvormen zijn oké.” De synodes hebben gesproken, handtekeningen en kerkstempels eronder, geregeld. De kerk ziet geen zonde meer. Beste gelovige LHBTI'er, mag ik je dan oprecht iets vragen? Gaat een dergelijke uitspraak jou vrede in je hart geven?

Dan zit het instituut ‘kerk’ op de troon van je hart. De vrede die God geeft, loopt dit pad niet. Die komt van boven. Het is een vrede die niemand kan roven: de kerk niet, de paus niet, dogmatiek niet en ook de mening van andere christenen niet. Als jij vrede in je hart hebt over je levensstijl, zou een kerkelijk standpunt je niet interesseren. Alleen twijfelaars hebben bijval van anderen nodig.

Voor de troon van God staan we allemaal naakt. Het argument ‘de kerk vond het oké’ snijdt net zo weinig hout als ‘the devil made me do it’. De almachtige God heeft niets te maken met uitspraken van kerkorganen. Zelfs uitspraken van de paus hebben bij Hem geen gezag. God bepaalt, niet de kerk.

Publiek domein
De strijd om acceptatie en goedkeuring wordt gevoerd in het publieke domein. Daarmee wordt de verantwoordelijkheid van privékeuzes verlegd naar het collectief en daar hoort het niet. Elk mens is verantwoordelijk voor zijn eigen keuzes. Veel gelovigen die een issue met God hebben, strijden alleen. Als Jakob met een geestelijk wezen (waarschijnlijk een engel) strijdt, krijgt hij bijval van niemand. Hij is alleen en de strijd is zwaar. Uiteindelijk ontvangt hij zegen van ‘hem-die-met-hem-streed’. Want dat had Jakob wel door: de ‘man’ met wie hij streed, was meer dan hij. Door hem wilde hij gezegend worden (Gen.32:24-30). Beste LHBTI'er, het is tussen jou en God.

Strijd met Degene die je zo nodig hebt. Alleen Hij kan vrede geven.

Schare zondaren
Dat de kerk haar dogmatiek moet aanpassen om zonden weg te poetsen, is helemaal niet nodig. Hoeveel gelovigen hebben een levensstijl die afwijkt van de Bijbelse norm en horen gewoon bij de kudde? Er is een schare gelovigen die hun lichaam ondermijnen met allerhande ongezonde gewoonten, terwijl hun lichaam een tempel is van de Heilige Geest. Elke vorm van verslaving is christenonwaardig en toch bevinden zich in de kudde allerhande verslaafden: porno-, gok-, drugs-, alcohol-, rook- en eetverslaafden. Heimelijke buitenechtelijke relaties, gierigaards, ruziemakers, roddelaars en driftkoppen zullen ook niet ontbreken. Kortom, de kudde bestaat uit zondige en falende mensen. Het schetst de gebrokenheid van het leven en de zwakheid van de mens.

Als je de Bijbel gaat aanpassen om tegemoet te komen aan alle zwakheden van de mens, kun je de Bijbel beter afschaffen.

Celibaat of relatie
Gelovige LHBTI'ers dragen hoe dan ook een kruis. Of zij kiezen voor een celibataire levensstijl en aanvaarden dat als hun kruis of zij kiezen voor een monogame relatie waarbij schuldgevoel en onvrede om de hoek komen kijken. Beide levensstijlen blijven, als het goed is, kinderloos en ook dat is voor sommigen een kruis. Kruisdragen is onderdeel van de deal en ze zijn te dragen.

De publieke opinie over een celibataire levensstijl heeft tegenwoordig een negatieve connotatie. Zowel hetero’s als LHBTI'ers die maagdelijk leven worden als ‘loser’ of erger gelabeld. Binnen de christelijke LHBTI-community wordt een bewuste keus tot het celibaat ervaren als een vingerwijzing naar hen die wel tot een relatie besluiten. Ooit was de publieke opinie hieromtrent positief. Binnen de Rooms-Katholieke Kerk stond de celibatair op een respectabel voetstuk. Het brengt ons opnieuw bij de kern van het geloof. Wie vanuit zijn overtuiging kiest voor een celibataire levensstijl, kan de publieke opinie makkelijk achter zich laten. Alles valt of staat met geestelijke volwassenheid.

Voor de groep die wel voor een relatie gaat, is best veel begrip. We zijn allemaal mensen die verlangen ons te binden aan een levenspartner en LHBTI'ers willen dat net zo goed. Empathisch begrip is niet hetzelfde als goedkeuring, maar nogmaals… dat doet er ook niet toe. Het kruis dat een homostel moet dragen is een stuk schuldgevoel en onvrede ten opzichte van God. Sluit je aan bij al die anderen die voor God zullen verschijnen met onoverwonnen zonden.

We tasten deels in het duister betreft de waarom-vraag. Vanuit het Woord weten we dat zonde de NAAM van God schaadt en vaak schaadt het ook onszelf of een ander. God overziet de jaren en generaties. Als Schepper van het leven overstijgt Zijn begrip dat van ons. Leven binnen Zijn kaders is het beste, ook al begrijpen wij die niet. De Bijbel kent een lange lijst van zonden en homoseks is daar één van. Die hele lijst is zonde omdat God het zegt. Verder kom ik niet.

Farizeeër of tollenaar
De gelijkenis van de Farizeeër en de tollenaar schetst die allesbepalende houding van de mens naar zijn God.

Twee mensen gingen naar de tempel om te bidden. De één was een Farizeeër en de ander een tollenaar. De Farizeeër bad: “O God, ik dank U dat ik niet onrechtvaardig ben zoals rovers, overspelers of deze tollenaar. … De tollenaar bleef op een afstand staan en durfde zijn ogen niet naar de hemel op te heffen. Hij sloeg op zijn borst en zei: “O God, wees mij, zondaar, genadig.” Jezus zei: De tollenaar ging gerechtvaardigd naar huis, de Farizeeër niet (ingekorte werkvertaling van Luk.18:10-14).

Er is nog nooit iemand verloren gegaan vanwege de zonde. Voor zonde is een oplossing, voor hoogmoed niet.

De LHBTI-beweging wil een aangepaste Bijbel. Ten diepste wil zij een andere God. Zij willen dat God Zich aanpast aan hen. Het is de houding van de Farizeeër. Wie hoogmoedig tot God nadert, wil God veranderen. Wie nederig nadert, wordt zelf veranderd. De Farizeeër ging ongerechtvaardigd naar huis. Laat dat je niet gebeuren. Je kunt beter erkennen dat je een zondige levensstijl hebt.

De gebrokenheid die de tollenaar toont, schetst zijn zondebesef. Hij poetst ze niet weg, maar ziet ze onder ogen. Sla je telkens maar weer op de borst als je tot God nadert. Strijd je strijd met God. Weet dat de tollenaar gerechtvaardigd heenging. En als je dan toch in de rij van zondaren staat, kijk dan goed Wie er naast je staat. Grijp Zijn hand en laat die niet los. Hij zal pleiten voor je bij de troon van God. Beste christen LHBTI'er, de keus is aan jou. Wil je leven met God en je strijd strijden of leven zonder God in een kerk met aangepaste Bijbel? Wil je schijnvrede door het instituut gegeven of ware vrede met God?

Benieuwd naar het volledige artikel? Dat is hier te lezen. Esther Noordermeer is christendenker, schrijver en spreker. Klik hier om haar website te bezoeken. Later deze week reageert kunstenaar en schrijfster Arjanne Holsappel op bovenstaand artikel.