De Heere Jezus, en ook de apostelen, gingen waarschijnlijk iedere sabbat naar de synagoge. Een synagoge is een gebedshuis van Joden. Zij wisten precies hoe het er in de synagoge aan toe ging.

In de synagoge vinden wekelijks gemiddeld 22 bijeenkomsten plaats. Veel Joodse mannen gaan drie keer per dag naar de synagoge om te bidden. Dat doen ze ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds op de tijden dat er vroeger een offer werd gebracht in de tempel. Een keer per dag gebruiken ze daarbij gebedsriemen.

In het Jodendom is het juist heel gebruikelijk om samen hardop te bidden. Voor een complete gebedsdienst in de synagoge is het nodig dat er tenminste tien Joodse mannen aanwezig zijn: een ‘minjan’.

De idee van een minjan baseert men op de geschiedenis uit Genesis waarin Abraham pleit voor het behoud van Sodom (Gen. 18:23-33). God belooft dan dat, als er tien rechtvaardige mannen in de stad wonen, Sodom niet zal vergaan.

Bekijk de video van De Verkenners:

Amidah
Het is in het Jodendom niet zo gebruikelijk dat je in de synagoge zomaar iets bidt. Alle gebeden vind je terug in de ‘sidoer’. Het is een gebedenboek waarin precies is vastgelegd wat er tijdens de bijeenkomsten in de synagoge allemaal wordt gedaan en gebeden. Dankzij de sidoer zien de meeste bijeenkomsten in synagogen wereldwijd er hetzelfde uit.

Het belangrijkste gebed is het ‘Sjemonee esree’ of ook wel het ‘Amidah’. Dit gebed wordt tijdens elke bijeenkomst in de synagoge gebeden. ‘Shemonee esree’ betekent achttien. ‘Amidah’ betekent ‘staand’: het belangrijkste Joodse gebed bestaat uit achttien gebedsuitingen en wordt staand gebeden.

Het Sjemonee esree wordt vaak fluisterend gebeden, zodat mensen het heel persoonlijk kunnen bidden. Onder het bidden plaatsen de mensen hun voeten tegen elkaar en kijken ze in de richting van Jeruzalem, de plaats waar vroeger de tempel stond.

Het Amidah is een heel oud gebed. Sommige stukjes ervan dateren uit de tijd van de Heere Jezus. Qua inhoud en opbouw lijkt het soms zelfs een beetje op het Onze Vader.

Thorarol
Het is een feestelijk moment als de Thorarol uit de bewaarkast, de ark, wordt gehaald. De boekrol wordt daarna door de synagoge gedragen. Veel mensen geven de Thora een soort handkus. Daarmee laten ze zien hoeveel ze houden van het woord van God.

Joden hebben erg veel hoogachting voor de Thora. Daarom is het erg onbeleefd om op dat moment met je rug naar de Thora toe te staan. Joden zullen ook nooit zomaar een Bijbel op de grond leggen.

Na de optocht met de Thorarol wordt de rol neergelegd op de ‘bima’, de preekstoel, en wordt er een stukje uit gelezen. De vijf boeken van Mozes (de Thora) zijn totaal in 54 stukjes verdeeld. Elke sabbat wordt een van die stukjes voorgelezen. Dat heet de ‘parasja-lezing’. Na het lezen verzorgt een rabbijn of andere aanwezige een korte overdenking.

Nazareth
Net als tegenwoordig werd er ook in de tijd van de Heere Jezus al een vast stukje uit de Tenach, het Oude Testament, in de synagoge gelezen.

In Lukas 4 staat dat de Heere Jezus de synagoge in Nazareth bezoekt. Hij mag die sabbat voorlezen uit de Bijbel. Op het leesrooster staat Jesaja 61. Daar staat dat de beloofde Messias twee dingen doet: Hij schenkt heil en genezing, maar komt ook om te oordelen.

Tijdens het lezen stopt de Heere Jezus plotseling. Voordat de profetie overgaat in een oordeelsaankondiging geeft Hij de boekrol terug en gaat weer zitten. De mensen kijken Hem verbaasd en vragend aan. Wat er gebeurt, begrijpen ze niet.

Het blijft even stil. En dan klinkt het uit de mond van de Heere Jezus: ‘Heden, vandaag, is deze Schrift in uw oren vervuld!’ De Heere Jezus is de Messias waarover Jesaja schreef! De tijd van het heil is aangebroken!

De les voor ons: Ga niet aan de Heere Jezus voorbij. Bij Zijn eerste komst, klonk het Evangelie, ook in de synagoge in Nazareth. Zijn tweede komst staat echter in het teken van het oordeel. Wees daarop voorbereid!

Deze informatie is afkomstig uit het informatieblad dat hoort bij deze video van De Verkenners. Klik hier voor meer informatie. De Verkenners is een gezamenlijk initiatief van Steunfonds Israël / Isaac da Costa, Stichting Steun Messiasbelijdende Joden en het Centrum voor Israëlstudies.