De grond en het klimaat daar zijn erg geschikt om druiven en olijven te verbouwen. De olijfboom komt veel voor in de landen rondom de Middellandse Zee en dus ook in Israël. De bomen zijn gemiddeld een paar meter hoog, hebben een rimpelige bast en wat zilverkleurig blad.

In het voorjaar zitten aan de boom kleine witte bloemen. In de loop van de zomer ontwikkelen die zich tot olijven.

Bekijk de video:

Paulus
Ook in de Bijbel lezen we geregeld over een olijfboom. Je komt de boom bijvoorbeeld tegen in de fabel van Jotham (Richt. 9:8-9). En de hof van Gethsemané was een olijvengaard.

Ook Paulus schrijft over een olijfboom. In Romeinen 11 heeft hij het over de wortels en takken van een olijfboom (Rom. 11:13-24). Met de wortels bedoelt hij het verbond dat God heeft gesloten met Abraham, Izak en Jakob. De takken zijn de mensen die horen bij het verbond dat God sloot met de aartsvaders: zij vormen het volk van God.

Door ongeloof zijn sommige takken weggesnoeid. Daarmee bedoelt Paulus Joden die voorbijgaan aan dé zegen van het verbond, de Heere Jezus.

Paulus schrijft ook over andere olijftakken; takken van een wilde olijfboom. Deze takken worden geënt op de olijfboom van het verbond. Enten betekent dat je een tak van de ene boom laat groeien op een andere boom. Met deze geënte wilde takken bedoelt Paulus heidenen, niet-Joden, die in de Heere Jezus zijn gaan geloven. Door het geloof worden ook zij opgenomen in het verbond en gaan deel uitmaken van het volk van God.

Aan dit beeld verbindt Paulus een waarschuwing. Heidenen die in de Heere Jezus geloven, moeten niet denken dat ze beter zijn dan Joden die niet in Jezus geloven. Dat zij ook zijn ingeënt op de boom is genade van God. Laten zij dat steeds bedenken en niet vergeten dat ook zij gesnoeid kunnen worden.

Heidenen kunnen beter bidden om het behoud van het Joodse volk. Als God in staat is om vreemde takken te enten op de olijfboom van Zijn verbond, dan kan Hij dat zeker ook doen met de takken die Hij eerder van de boom heeft gesnoeid. Sterker nog, Paulus schrijft dat hij verwacht dat de Heere dat ook zal doen.

Olijfoliefabriek
De grond in de omgeving van Beit Guvrin bestaat grotendeels uit kalk. Kalk is een zacht gesteente. Je kunt er dus vrij gemakkelijk ondergrondse ruimten uithakken. Dat is in het gebied veel gedaan.

Die ruimten werden voor van alles en nog wat gebruikt: als opslagplaats, als steengroeve, als begraafplaats, als schuilplaats en ook als productieruimte. Er zijn zelfs hele oude olijfoliefabriekjes teruggevonden onder de grond.

De geplukte olijven werden bij aankomst in deze fabriekjes met een zware steen geplet. De geplette olijven werden daarna in zakken gedaan. Die zakken werden opgestapeld onder de pers. Vervolgens perste men met behulp van een hefboom de olie uit de olijven. Dat persen deed men door gewichten aan de hefboom te bevestigen.

De olijfolie uit de olijven stroomde in bakken. Een kilo olijven levert ongeveer een kopje olijfolie op. Voor een liter olijfolie heb je daarom zeker zo’n vijf kilo aan olijven nodig.

Doeleinden
Olijfolie was vroeger een erg belangrijk product. Het werd voor allerlei doelen gebruikt. Welke olie waarvoor werd gebruikt is afhankelijk van de persing.

De olie die uit de zakken sijpelt na de eerste persing (dus als de eerste steen aan de hefboom is bevestigd), is van de hoogste kwaliteit. Die olie werd onder andere gebruikt voor het zalven van de koning en voor het gebruik in de tempel, bijvoorbeeld voor de gouden kandelaar in het heilige.

De olie van de tweede persing werd gebruikt voor voedsel. De derde persing voor parfum en zalf. De laatste beetjes dienden als brandstof voor olielampjes.

Mooi he, deze volgorde? Het beste is voor de Heere! Zou dat ook niet een mooie richtlijn kunnen zijn voor ons leven? De richtlijn van de olijfolie: het beste van onze tijd, onze eerste inkomsten; het is voor de Heere!

Deze informatie is afkomstig uit het informatieblad dat hoort bij deze video van De Verkenners. Klik hier voor meer informatie. De Verkenners is een gezamenlijk initiatief van Steunfonds Israël / Isaac da Costa, Stichting Steun Messiasbelijdende Joden en het Centrum voor Israëlstudies.