Stoorvogel begon zijn preek door te vertellen dat hij met zijn tienerzoon The Avengers had gekeken, een superheldenfilm van Marvel. “De verhaallijn is hetzelfde als bij zoveel andere heldenverhalen. De wereld wordt bedreigd door het kwaad en ternauwernood gered. Maar het concept van The Avengers is in die zin vernieuwend dat er vroeger altijd één superheld was om de wereld te redden. Dat was genoeg. Maar dat is nu dus niet meer genoeg. In die film verenigen tal van superhelden zich om samen de wereld te redden. Want één superheld is niet langer voldoende om de wereld te redden.”

En dat geldt ook voor profeten, zo koppelde de spreker het voorbeeld aan het Pinksterverhaal. Hij vertelde dat in de tijd van het Oude Testament profeten enkelingen en zeldzaam waren: “We horen Mozes in Numeri bidden: ‘Profeteerde iedereen maar. Waren alle kinderen van God maar profeten. Want een profeet is niet voldoende om de wereld te redden. En ook in de tijd van Handelingen gold dat. Want hoe bouw je met vissers en boeren uit het achterland in een sterk verdeelde stad onder een wrede bezetter een kerk die de wereld gaat veranderen? Een profeet is dan niet genoeg.

Of wat dacht je van vandaag de dag? We kunnen hier ergens een paar vrouwen redden uit de mensenhandel, om er daarna achter te komen dat er vervolgens weer een veelvoud van vrouwen de gedwongen prostitutie in wordt geleid. We kunnen ergens op de wereld de kerk tot bloei brengen, maar ondertussen moeten er elders op de wereld weer vijftien kerken de deuren sluiten. We hebben meer profeten nodig. Een profeet is niet genoeg om de wereld te redden. We kunnen proberen om honderd jongeren wegwijs te maken door het oerwoud van het leven, maar moeten ondertussen met lede ogen toezien hoe er duizenden verdwalen. Want één profeet is simpelweg niet genoeg om de wereld te redden.”

Moderne profeten
Maar juist dat is de grote gedachte van Pinksteren, zo benadrukte Stoorvogel waarbij hij verwees naar de bekende profetie van Joël, die door Petrus herhaald werd in zijn preek op de Pinksterdag: “God beloofde: ik zal mijn Geest uitgieten. En al mijn kinderen; mannen, vrouwen, jongeren en ouderen: ze zullen profeteren. Zij zullen de bediening van het ambt van profeet uitoefenen. Zij zullen opkomen voor het hart van God en de veranderaars worden in een wereld die steeds meer op het Koninkrijk van God mag gaan lijken.”

“Ik weet niet of jij jezelf weleens als profeet hebt gezien”, vervolgde de spreker. “Je kunt het beeld van profeten hebben dat ze alleen voorspellen. Of dat profeten oude mensen zijn die altijd ergens tegen zijn. Maar profeten gaan over recht en onrecht, ze gaan over goedheid en mededogen. En die profeten mogen met Pinksteren opstaan.”

Profeten verschijnen
Vele verhalen in het boek Handelingen kennen een open einde, maar er wordt niet verteld hoe het afloopt. Dat geldt voor de kerk van Jeruzalem, maar ook voor hoe het bijvoorbeeld Petrus en Paulus vergaat. Want, zo vertelde de spreker: de kern van profeten is dat ze verschijnen, maar ook weer verdwijnen. “Allereerst is het belangrijk dat als God zijn Geest gaat uitstorten, we verschijnen. Dat je als profeet tevoorschijn komt door de gloed van die Geest. Dat betekent concreet een paar dingen. Allereerst krijg je gevoel voor timing. De discipelen hadden al zo vaak in hun leven het Pinksterfeest gevierd, maar wisten dat dit anders was dan anders. Ze hadden gebeden en voelden dat de tijd was vervuld en dat het nu moest gebeuren. Dat voelen profeten keer op keer gebeuren: Het moet nu. Dat zien we Petrus, Paulus en Filippus in het boek Handelingen keer op keer beseffen.”

Profeten hebben echter niet alleen gevoel voor timing waardoor ze verschijnen als het moet, ze gaan vervolgens ook spreken: “Een derde van het boek Handelingen bestaat uit toespraken en preken. Dat is wat profeten doen. Ze vinden ergens wat van en spreken dan uit. Petrus stapt op de Pinksterdag naar voren, verheft zijn stem en uit zich.”

Het derde concrete punt dat door Stoorvogel wordt genoemd wat profeten doen, is handelen: “Profeten doen wat er gedaan moet worden. Ze verschijnen op het juiste moment, vinden ergens wat van en spreken dat uit en zetten het vervolgens ook om in effectief handelen. Helaas hebben we 10.000 redenen om geen profeet te worden. We staan tot aan onze nek in het leven: onze aandacht wordt opgeslokt door schermpjes, gevoel verdoven we met alcohol en ons vuur wordt gesmeuld in de sleur van de kerkgang. En als je tot je nek in het leven staat, ben je een knappe man of vrouw als je dan nog in verzet kunt komen. We vinden altijd wel ergens wat van, meer dan ooit tevoren. We vinden wat van de kerk, van de misstanden in de wereld en van mensen die hun best doen om dat te veranderen. We vinden ontzettend veel van alles, maar we veranderen zo weinig. We weten niet meer wat het is om ergens voor te willen sterven of levend voor te willen omkomen. Velen van ons zijn bang om als profeten te verschijnen. Daarom blijven we liever op de achtergrond in plaats van profeten te zijn onder leiding van de Geest.”

Profeten verdwijnen
Maar profeten verschijnen niet alleen, ze verdwijnen dus ook, legde de spreker even later uit: “Mozes verscheen voor de Farao, maar verdween vervolgens op de berg Sinaï. Zijn graf is tot op de dag van vandaag niet gevonden. Elia verscheen voor koning Achab en verdween later in vurige wagens. Profeten verschijnen, maar verdwijnen ook weer. Dat zien we dus ook in Handelingen terug. Niemand krijgt in dat hele boek de hoofdrol. Voor ons allemaal is het belangrijk om te verschijnen, maar ook weer te verdwijnen.” Stoorvogel vertelde daarbij onder meer te doelen op kerkelijke leiders die te lang op hun plaats bljven zitten en ruimte innemen die allang niet meer van hen is. Hij stelde dat dit onder meer meer te maken heeft met ijdelheid en ongeloof dat God het ook zonder hen kan: “Maar het is goed om los te laten. Op deze Pinksterdag zijn er hier of thuis mannen. En vrouwen die de boodschap als profeet mogen krijgen: het is goed geweest. Jouw hoofdstukken zitten erop. Je mag verdwijnen. Dank voor je trouw.”

Naam van Jezus

Niet iedereen verschijnt en verdwijnt weer, merkt Stoorvogel op. “Petrus verscheen en Petrus verdween, Maar er was er Eén die bij zijn kerk bleef. Paulus verscheen en Paulus verdween. Maar er was er Eén die bij zijn kinderen in het Romeinse rijk bleef. Diegene heeft een naam. Het is de naam van Degene die armen goed nieuws verkondigde en gevangenen vrijliet. Het is de naam van Degene die blinden het zicht gaf en onderdrukten vrijlating verkondigde. Het is naam van Degene voor wie satan siddert en de duisternis terugdeinst, voor wie de hel huivert. Want Degene die blijft heeft een naam, het is de naam boven alle namen, de Heer der heren en de Koning der koningen. Dwars door alle boeken en hoofdstukken heen en door alle fases van de geschiedenis,heen blijft Zijn naam. Het is de naam van Jezus.”

De spreker sloot zijn preek af met voorbeelden van moderne profeten die verschenen en weer verdwenen: “Moeder Theresa verscheen vanuit Albanië in de straten van India om liefde te tonen aan de onraakbaren. Ze verscheen en ze verdween. Maar Jezus bleef in India. Anne van der Bijl verscheen met keverladingen Bijbels aan de grenzen van het IJzeren Gordijn. Hij verscheen en hij verdween. Maar Jezus bleef in Roemenië. Majoor Bosshardt verscheen op de straten van Amsterdam om ongelukkige drugsverslaafden te verzorgen. Ze verscheen en ze verdween. Maar Jezus bleef in Amsterdam. Zo zal het altijd zijn. Geliefde broer, geliefde zus: als God Zijn Geest uitstort, mag jij verschijnen, mag jij verdwijnen!”