Als mensen kunnen we gedachten tussen onze oren hebben, die niet waar zijn, vertelt De Vos. Toen haar twee jongste kinderen een jaar waren, kwamen er regelmatig honden naar hen toe. Ze sprongen dan tegen de kinderen op, maar omdat ze nog zo klein waren vielen ze om. "Het werd een soort traumatische herinnering: als er een hond komt, rennen ze weg, maken ze zich klein en willen ze het liefst dat ik ze optil."

Met haar gezin trok De Vos op een van de eerste zomerse avonden naar het strand van Noordwijk, om daar te genieten, maar ook om een kasteel op het strand te bouwen. "We waren enthousiast begonnen, maar beide kinderen renden plots naar mij toe: ‘Mama, mama, hond.’ We hadden een strand uitgekozen waar honden los mochten lopen. Steeds als er honden naar de kinderen toekwamen, op het kasteel plasten of er overheen liepen, renden de kinderen naar ons toe."

"Wouter, mijn man, stond ineens op: 'Papa gaat jullie iets leren. De volgende keren dat er een hond komt, ga je met een rechte rug staan en ga je kijken alsof je niet bang bent. Dan gaat hij vanzelf weg.' ‘Gaan we doen, papa.’ De volgende hond kwam en, nog wat onwennig, ervoeren ze: de hond snuffelt, maar dan gaat hij weg. Bij de derde en vierde hond stonden ze al steviger overeind. Aan het einde van de dag liep mijn jongste rond met een schep en riep hij stoer naar de honden: ‘Ksst.’ De kinderen kregen de waarheid als het als het ware ingefluisterd."

Ook Jezus sprak tot mensen hier op aarde. Hij wil mensen herstellen, vrijmaken, rechtmaken en losmaken, en dat gebeurt in het verhaal van de genezing van de kromgebogen vrouw uit Lukas 13, zegt De Vos.

"Jezus geeft onderwijs op de sabbat in een van de synagogen. Hij leert ons daarmee dat we als gemeenschap moeten samenkomen. Daar kunnen we wat van leren. Ik denk dat corona er nog een tikje bovenop heeft gedaan, zodat we nog vaker online kijken. Lekker alleen zijn met ons preekje. Daar is niets mis mee, maar blijf niet weg van de samenkomst waar Jezus komt spreken in de synagoge", drukt De Vos christenen op het hart.

In de synagoge zit een kromgebogen vrouw, waarvan de Bijbel vertelt dat ze een geest had die haar al achttien jaar ziek maakte. Ze liep zo krom, dat ze zich niet kon oprichten. De Vos: "Misschien wel zo dat ze Jezus niet eens kon zien. Wat een lef: ik weet niet of ik dat had gedurfd. Zij weet wat de beste plek is om haar genezing te ontvangen: daar waar Jezus is."

Het blijft niet bij het fysieke, maakt de spreker duidelijk: ze is ook gebonden door de duivel. "Die bindt ons vast met zijn leugens en maakt ons krom, vanbinnen. Sommige mensen denken dat we alleen bij Jezus kunnen komen als we onze verslaving te boven zijn gekomen. Als we al onze twijfel over God van tafel vegen, of veel cursussen hebben gevolgd. Nee, we kunnen alleen komen zoals we zijn."

"Wat zijn wij vaak buitenkantchristenen. Het is misschien niet zo moeilijk om hier, op Opwekking te zeggen: maar wij zien Jezus. Maar hoe zouden wij eruit zien als onze binnenkant, net als bij deze vrouw aan de buitenkant zichtbaar zou zijn? Als het in het fysieke zichtbaar werd? Misschien zou ik zelf af en toe kruipend binnenkomen. Of misschien zou u verlamd zijn van verdriet. Misschien komt u wel binnen als een Arnold Schwarzenegger 3.0 vanwege het enorme ego in u." 

"Jezus kijkt dwars door de vrouw heen: Hij kent haar hele verhaal. We hoeven ons niet beter voor te doen, dan we zijn. Laat dat een bevrijding zijn. Je mag komen zoals je bent." 

Jezus roept de vrouw en geneest haar: vrouw, u bent verlost van uw ziekte. "Hij roept haar bij zich, legt haar handen op en maakt haar recht. Ze staat meteen met een rechte rug. De tent gaat, in dit verhaal, niet uit z’n dak: de overste van de synagoge is gekrenkt en gebruikt zelfs een bijbeltekst om de veranderende kracht van God te doven. 'Er zijn zes dagen waarop men moet werken. Kom op een andere dag terug en laat u genezen.'"

Het hoofd van de synagoge werd verontwaardigd na de genezing. "Wat maakte dat?", vraagt De Vos zich af? "Niemand wordt geboren als een farizeeër. De plaats en gelegenheid zorgt er soms voor dat we zo worden. In ieder van ons zit zo’n farizeeër, maar Jezus weet er wel raad mee: 'Huichelaar, maakt niet ieder van u op de sabbat zijn ezel van de voederbak los en leidt hem weg om hem te laten drinken?' Welke farizeeër spreekt tegen jouw binnenste, en zegt dat jij niet mag of kan worden losgemaakt?"

Ook De Vos had zo'n ervaring. "Ik kwam in Istanbul tot geloof in een kleine synagoge. Ik had in mijn leven op heel veel plekken gezocht en was verdwaald geraakt. Toen ik eens op een reis in een synagoge kwam, begon een vrouw te zingen en te bidden. Het was alsof Jezus tot mijn leven sprak: Hij kende mijn verleden. Daar zette Hij mijn leven recht. Thuisgekomen dacht ik dat er een blije campagne zou ontstaan: Nadine is gered! Maar mensen begrepen het niet. Ze begrepen niet waarom ik niet meer uitging, sommige plekken niet meer opzocht en bepaalde films niet meer keek."

Daarom wilde ze een Bijbelschool doen: "Daar kan ik mij verdiepen in de Bijbel en kom ik verder in het geloof. Voor de Bijbelschool had ik een aanbeveling van mijn dominee nodig. Ik had mij netjes aangekleed, hij zat in zijn zwarte pak. Ik zei dat ik verdwaald was geweest in mijn leven maar dat het goed was gekomen: Jezus had mij gered en daarom wilde ik een Bijbelschool gaan volgen. De dominee lachte hard. 'Ach lief meisje, ik vind het een prachtig verhaal. Maar je denkt toch niet dat ik die brief voor jou ga schrijven? Je denkt toch niet dat je een bijbelschool kan gaan doen met het leven waar jij vandaan komt?'"

"Ik weet niet hoelang het gesprek daarna heeft geduurd, maar ik weet alleen nog dat het even heeft geduurd voordat ik die stem mijn leven uit heb kunnen zetten. Dat heeft veel strijd gekost. Gelukkig kwam er een dominee die de brief wel schreef en mij wilde dopen."

God maakt de vrouw los van de leugen om haar te laten drinken van het water van de waarheid, merkt De Vos op. "Hij doet dat door tot haar binnenste te spreken. Waar wij ons gedrag altijd willen veranderen, noemt Jezus haar dochter van Abraham. Als leider van een vrouwenbeweging vind ik dat prachtig: dit staat maar één keer in de Bijbel. Revolutionair is het. Mijn dochter, dat ben je. Nu ben je een dochter van God. Ik verander jouw identiteit, je hoort nu bij mij. Hij zet haar onder de belofte van Abraham, dat hij veel nageslacht zou hebben en zou regeren over de wereld. Hij geeft haar gelijk een koninklijke opdracht: je bent nu overgezet in mijn missie. Je mag dit in waardigheid gaan doen en leven zoals ik je heb bedoeld, losgemaakt."

Hoe ziet het eruit als je wordt losgemaakt? De Vos geeft een paar voorbeelden die ze onlangs tegenkwam. "Een meisje had zich voor de grap ingelaten met occulte zaken. Elke keer als ze ging bidden, hoorde ze: jij bent een zondig meisje. Ze gaat nu door bevrijdingspastoraat en mag drinken bij het water van de waarheid. Of een meisje bij de sportdag, die hoort van haar moeder dat ze een jankerd is en nooit wat goed kan doen. Ik had een moment alleen met het kind en zei: 'Wat vind ik jou een stoer meisje, wat doe je goed je best!'"

"Hoe zou het eruitzien als we zo zouden leven met elkaar? Als we drinken van de waarheid? Als we elkaar omarmen? Dat is toch wat Pinksteren is, de Geest die komt en ons dag aan dag vanbinnen vernieuwt?"