Maar nog geen uur daarvoor kreeg ik minder mooi nieuws. Vanwege de ziekte van Kahler - en met name de beschadiging van een wervel door uitzaaiingen en bestraling - mag ik niets zwaarders dan 5 kilo tillen. Dat hoorde ik nu pas…

De volgende dag kwam onze kleinzoon Mees (2 jaar) met stralende oogjes op me afgerend, armpjes uitgestrekt. Hij is gewend dat opa hem optilt en in de lucht gooit. Maar dit keer moest ik zeggen dat het niet meer mocht. Twee teleurgestelde oogjes… en mijn hart brak. Die rotkanker. Het was weer even heel confronterend. Maar toen pakte Emma van 3 mijn hand en liep met een glimlach met mij samen het strand op.

Deze maand preekte ik voor het eerst in vier maanden. In Kom en Zie, een gemeente waar ik al 35 jaar kom. Een vertrouwde plek, maar ik was gespannen. Door de chemo is mijn hoofd soms wazig. Maar het ging goed! Alleen: na afloop was ik gesloopt. Meteen op de bank… anderhalf uur geslapen. Opnieuw de confrontatie met de Kahler en de gevolgen van de chemo. Dat heeft grote negatieve effecten op mijn kwaliteit van leven.

We weten allemaal dat het leven zowel prachtige als pijnlijke momenten kent. En die pijnlijke momenten of zelfs seizoenen kunnen je negatief en ondankbaar maken. 

Tijdens mijn vijftig dagen in de woestijn leerde ik iets kostbaars: dankbaarheid is geen luxe voor als het leven meezit. Het is een geestelijke keuze. Een manier van leven.

Dankbaarheid verschuift je focus - van wat ontbreekt naar wat er wél is. En naar Wie er is.

Dankbare mensen leven vanuit rust, verwondering en hoop. Ze weten: God is goed.

Hoe word je dankbaar? Richt je hart op God… en je zult ontdekken: er is zóveel om voor te danken.

Tel je zegeningen: God die ook in het dal van diepe duisternis bij je is, het licht in de ochtend, de lach van een kind of kleinkind, een vriendelijk woord, een cappuccinootje drinken met je geliefde op een terras of gewoon dat je leeft en een geliefd kind van God bent!