De afgelopen twintig maanden waren zwaar, soms loodzwaar! Alle bijwerkingen van de chemo, de pijn, de vermoeidheid en de onzekerheid. Ik heb veel gehuild!

Maar tegelijkertijd was er ook grote vreugde!

Kun je vreugde ervaren terwijl er tegelijkertijd verdriet in je leven is? Kun je je verheugen terwijl je omstandigheden je helemaal geen reden geven om blij te zijn?

Ja, dat kan!

Paulus schrijft in 2 Korintiërs 6:10 (GNB): ‘We zijn diepbedroefd en toch altijd blij.’

Bedroefd én blij. Niet óf-óf, maar én-én.

Ik kan verdriet hebben en toch een diepe vreugde ervaren. Ik kan huilen en tegelijkertijd weten: God is hier.

Vreugde is iets anders dan vrolijkheid. Vrolijkheid heeft vaak te maken met onze omstandigheden. Er gebeurt iets moois of iets leuks en daardoor voelen we ons vrolijk.

Maar wat als je ziek wordt? Als je iemand verliest? Als het leven pijn doet? Dan verdwijnt die vrolijkheid meestal.

Maar vreugde kan blijven.

Waarom? Omdat Bijbelse vreugde haar diepste bron niet vindt in onze omstandigheden, maar in God.

Vreugde begint niet bij wat er met mij gebeurt. Vreugde begint bij God. Hij is mijn bron van vreugde en die vreugde geeft me kracht!

In Nehemia 8:10 staat dan ook: ‘… de vreugde die de HEER u geeft, is uw kracht.’

Het Hebreeuwse woord dat hier met ‘kracht’ wordt vertaald, ma’oz, betekent ook: toevlucht, vesting, veilige plaats.

Wat een prachtig beeld! Gods vreugde geeft je niet alleen een fijn gevoel. Gods vreugde wordt een burcht waarin je kunt schuilen.

Je omstandigheden kunnen wankelen.

Je gezondheid kan wankelen.

Je gevoelens kunnen wankelen.

Maar God wankelt niet.

Gods vreugde is niet een gevoel dat je even optilt, maar een veilige plaats die je overeind houdt.