Sommigen van hen vluchtten voor vervolging. Maar velen kozen er juist bewust voor om de woestijn in te gaan. Ze zagen hoe de kerk aan het verwereldlijken was, hoe gemak en status hun intrede deden, en ze verlangden naar een zuiverder leven. Naar eenvoud. Naar echte nabijheid van God.

Hun levensstijl was radicaal eenvoudig: een hut van leem of steen, een beetje voedsel en lange periodes van stilte en gebed. Geen agenda, geen applaus, geen preken. Ze geloofden dat je juist in de leegte van de woestijn jezelf en God werkelijk leert kennen. De woestijn was voor hen geen straf, maar een geestelijke ruimte van verheldering, van innerlijke strijd én innerlijke genezing. Een bekende uitspraak van een van hen luidt: ‘Als je een woord wilt hebben voor anderen, moet je eerst zwijgen met God.’