Op maandag 23 maart ben ik bij de oncoloog geweest. Ze is tevreden en heeft besloten om de dexamethason, waar ik veel last van bijwerkingen van heb, te stoppen en de dosis chemotherapie te verlagen. Dat betekent vrijwel zeker dat de bijwerkingen zullen afnemen. Daar ben ik natuurlijk heel blij mee.

Daarnaast wordt er een CT-scan van mijn botten gemaakt om te zien hoe ze ervoor staan en of er ergens toch iets afwijkends te zien is.

Bijwerkingen
De afgelopen periode had ik steeds meer last van duizelingen, vergeetachtigheid, moeite met focussen, concentratieverlies en wat wazig zien. Volgens de oncoloog passen deze klachten bij de bijwerkingen van de medicatie.

Toch gebeurde er een paar weken geleden iets dat daar niet helemaal bij leek te passen. Aan het einde van een wandeling werd ik ineens niet goed. Het voelde alsof ik dronken was. Ik kon niet meer recht lopen, waggelde en dreigde steeds te vallen. Gelukkig was ik op ongeveer tien minuten van huis en kon ik veilig thuiskomen. Daarna heb ik een paar uur op de bank geslapen.

De oncoloog vond dit, in combinatie met de duizelingen die ik al eerder had, reden om me door te verwijzen naar een neuroloog. Daar kon ik gelukkig meteen terecht. Hij heeft me onderzocht, maar kon nog geen duidelijke conclusie trekken. Wel gaf hij aan dat het beeld zou kunnen passen bij een TIA of een bloeding.

Om meer duidelijkheid te krijgen, heeft hij voorgesteld een MRI van mijn hersenen te maken. Die MRI is zeer recent gemaakt, maar de uitslag heb ik nog niet ontvangen.

Kortom: goed nieuws wat betreft de medicatie, maar ook nog een stukje onzekerheid vanwege mijn hersenen.

Angst en onzekerheid
Daarnaast merk ik dat de duizelingen en vergeetachtigheid me de afgelopen tijd onzeker maken tijdens het preken. Ik word daardoor ook nerveus. Een oude vijand steekt opnieuw zijn kop op: angst om te falen.

Daar heb ik vroeger lang last van gehad. Spreekbeurten op school waren voor mij altijd een ramp. Ik was bang dat ik rare fouten zou maken. Bang dat anderen het niet goed genoeg zouden vinden. Bang dat ik niet goed uit mijn woorden zou komen. Bang voor een black-out.

Ook later, toen ik voorganger was en regelmatig in de kerk preekte, heb ik daar nog lang mee geworsteld. De nacht voor een spreekbeurt sliep ik dan vaak slecht. Uiteindelijk heb ik die angst gelukkig overwonnen en ben ik van het spreken gaan genieten. Maar de afgelopen weken kwam die angst dus weer terug.

Geloof en vertrouwen
Ik las eens deze uitspraak: Faith is not the absence of fear, but the presence of trust.

Die sleutel zien we ook in het leven van David. Als tienerjongen stond hij tegenover de intimiderende reus Goliath. Er staat nergens dat David niet bang was. In de Psalmen lees je juist dat hij regelmatig bang was.

David versloeg Goliath niet omdat hij niet bang was, maar omdat zijn vertrouwen in God groter was dan zijn angst. Daarom schrijft hij ook in Psalm 56:4: ‘Wanneer ik bang ben, vertrouw ik op U.’

Waar haalde David dat vertrouwen vandaan? Hij schrijft in Psalm 9:11: ‘Wie uw naam kent, kan op U vertrouwen.’ Het Hebreeuwse woord dat hier gebruikt wordt, is yada. Dat betekent kennen door een intieme relatie.

Hoe beter we God leren kennen, hoe meer we ontdekken dat Hij te vertrouwen is. En we kunnen Hem vertrouwen omdat Hij van ons houdt.

Dus naarmate we Hem beter leren kennen, ontdekken we steeds meer van Zijn liefde. En hoe meer we Zijn liefde ontdekken, hoe meer ons vertrouwen groeit. Vanuit dat vertrouwen kunnen we onze reuzen verslaan.

En daar ligt voor mij ook de sleutel.