Het idee om mijn levensverhaal op papier te zetten, en dan vooral de stormen die mijn vrouw en ik hebben doorgemaakt, kwam eigenlijk van haar. Zij vond het goed om alles eens op een rij te zetten, ook als document voor onze dochters. Zo ontstond langzaam het plan om er een boek van te maken. De inzet van de uitgever verdient het om genoemd te worden als een belangrijke drijvende kracht. Nu het boek er ligt, hoop ik dat het lezers mag raken en bemoedigen.

In mijn leven heb ik verschillende zware stormen moeten doorstaan. Het plotselinge en veel te vroege overlijden van mijn vader, de zelfdoding van mijn broer – die ook mijn collega bij de politie was – het bijna overlijden van mijn echtgenote, en mijn eigen gezondheid die me de afgelopen twintig jaar flink in de steek heeft gelaten. Het zijn gebeurtenissen die je vormen, maar die je ook diep kunnen raken.

De metafoor van de storm loopt als een rode draad door mijn boek. Een storm in de natuur bouwt zich op; vaak zie je hem aankomen, maar niet altijd. Dat was bij een aantal stormen in mijn leven precies zo. Ik voelde dat er iets stond te gebeuren, maar wist nooit hoe zwaar het zou worden. En soms ontwikkelt zo’n storm zich razendsnel. Je kunt je nergens op voorbereiden en dan ontstaat er al snel paniek en chaos.

Als politieman heb ik jarenlang ervaring opgedaan met turbulente omstandigheden. Sommige van die ervaringen deel ik in mijn boek, en aan het einde van elk hoofdstuk geef ik de lezer vragen mee ter overdenking. Dat heb ik bewust gedaan. De stormen die ik heb meegemaakt hebben mij veranderd – of beter gezegd: God heeft mij door die stormen heen gevormd. Maar dat ging niet van de ene op de andere dag. Ik had tijd nodig om na te denken over wat er gebeurd was. Die tijd gun ik de lezer ook: ruimte om stil te staan bij eigen ervaringen en ervan te leren.

Een van de zwaarste onderwerpen in mijn boek is de zelfdoding van mijn broer. In mijn jeugd was hij mijn grote broer, degene die voor me opkwam en me veel leerde. Het heeft me jaren gekost om enigszins te begrijpen waarom hij tot zijn beslissing kwam. Dat proces ging van boosheid, teleurstelling en onbegrip naar een gevoel van medelijden met de eenzaamheid waarin hij in zijn hoofd moet hebben geleefd. Voor een deel zie ik een verband met de heftige dingen die hij in zijn politieloopbaan heeft meegemaakt.

De Spiegelvijver bij de Politieacademie in Apeldoorn heeft voor mij een bijzondere betekenis. Deze plaats is speciaal bedoeld voor nabestaanden van politiemensen die door zelfdoding het leven hebben verloren. Tijdens de opening van deze gedenkplaats ontdekte ik dat ik wel had gerouwd om mijn broer als broer, maar niet om hem als collega. Politiemensen vormen een soort familie – onze blauwe familie. Ik had niet alleen mijn broer verloren, maar ook mijn collega. Dat stuk rouw had ik nog niet verwerkt. Het ritueel van het leggen van een steen voor hem in de vijver maakte iets in mij af wat al die tijd als niet-afgesloten had gevoeld.

Erik van den Brun laat een steen zinken in de Spiegelvijver, (foto gemaakt door de auteur zelf).

Hoewel het boek nog maar net verschenen is, heb ik al veel positieve reacties ontvangen, zowel van christelijke als niet‑christelijke lezers. Dat vind ik mooi, want hoewel het in de basis een christelijk boek is, heeft iedereen die een storm in zijn of haar leven heeft meegemaakt er iets aan.

Als politieman weet ik hoe mensen moeten handelen in dreigende situaties, al is elke situatie anders. In praktische zin zeg ik: probeer niet altijd een held te zijn. Kijk wat je wel en niet kunt doen, maar doe in elk geval íets – zoals 112 bellen, hulp halen of lawaai maken. In geestelijke zin is gebed altijd het beste wat je kunt doen.

Wat ik uiteindelijk hoop dat dit boek teweegbrengt, is dat lezers ontdekken dat – hoe heftig de storm ook is – God altijd groter is dan die storm. Dat Hij je in de storm kan veranderen, zodat je die samen met Hem aankunt. En ik hoop dat lezers ervaren dat ze niet de enigen zijn die stormen te verduren krijgen.