Janse begint bij de bekende gelijkenis van de verloren zoon in Lukas 15 en richt zijn aandacht vooral op de jongen die nooit is weggegaan. “Die oudste zoon is een eerlijke spiegel.” De twee broers beelden volgens Janse twee manieren van leven uit. “De jongste zoon kiest voor zelfontdekking. Hij is die verstikkende sfeer op de boerderij bij vader gewoon hartstikke beu.” Regels, tradities en gezag ervaart hij als belemmeringen. “Hij wil een leven van vrijheid, van zelfontdekking.”