In de verklaring spreken jullie het verlangen uit naar het herstel van de ene katholieke en apostolische kerk. Waar komt jullie verlangen naar zichtbare eenheid tussen de kerk van Rome en de kerken van de Reformatie vandaan?
“Zoals het lastig is om antwoord te geven hoe een verliefdheid is begonnen, is het ontstaan van dit verlangen niet concreet aan te wijzen”, maakt Plaisier duidelijk. “Vroeger was het not done om als hervormde gelovige bij een gereformeerde bakker of slager binnen te lopen. De katholieke concurrent was niet eens het overwegen waard. In de vorige eeuw zijn de ogen voor elkaar geopend en ik geloof dat dit het werk van de Heilige Geest is geweest. Dit ging gepaard met een groeiend besef dat we het ten diepste niet kunnen maken om achter onze kerkmuren gescheiden op te trekken. Deze verklaring komt voort uit ontwikkelingen die al decennialang gaande zijn.”

Wat zegt deze verklaring over de breuk tussen Rome en de kerk van de Reformatie, ruim vijfhonderd jaar geleden?
“Die breuk heeft niemand gewild. Maarten Luther dacht toentertijd niet: ‘Ik ga maar eens een eigen kerk beginnen.’ De aanzet tot hervormingen binnen de kerk leidden onverhoopt tot een breuk, en die had betrekking op een wezenlijk vraag: hoe krijg ik een genadig God? Sindsdien gaat God een weg door de Rooms-Katholieke Kerk én een weg door de kerken van de Reformatie. 

Inmiddels zijn we vijfhonderd jaar verder en staat de zaak er anders voor. Je zou elkaar de vraag kunnen stellen of Luther uit de huidige Rooms-Katholieke Kerk zou zijn gezet of eruit zou zijn gestapt. De kans op een herhaling van zetten is niet groot, gelet op ontwikkelingen die in de achterliggende eeuwen in beide tradities hebben plaatsgevonden.”