Is het je wel eens opgevallen hoe een kind zich nooit schaamt of verontschuldigd als het valt, maar altijd gemotiveerd is om het lopen onder de knie te krijgen?

Als we eenmaal onze tred beheersen en volwassen zijn, lijken we deze onbevangenheid te hebben verloren en kunnen we zomaar gevangen zijn in het weten en meten. Wanneer je dan kijkt naar je behaalde topprestaties, en naar de snelheid waarin je misschien maatschappelijke bergtoppen hebt bereikt, vraag je je minder snel af waarom je de dingen doet zoals je ze doet. Je loopt tenslotte prima in de pas. Maar als je onbewust een andere route hebt gekozen om onderweg niet te bezwijken, kun je op een bepaalt moment erachter komen dat je die ene bergtop toch niet gaat halen. Of misschien ben je de route kwijtgeraakt omdat jouw levenspad heel anders is verlopen.

Hoe is het op dit moment met het kind in jou dat ooit leerde lopen? Luister je met je volwassen-ik wel eens naar die stem vanbinnen? Misschien wel meer dan dat je je bewust bent. Je herkent de stem aan zijn kinderlijke eigenschappen. Een kind wil plezier beleven bij de uitdaging om nieuwe bergtoppen te ontdekken. Een kind vraagt zich altijd af wie er voor hem wilt zorgen als het niet lukt om die ene berg te bereiken. Misschien herken je het innerlijke kind wel aan het verlangen om aan de hand te worden genomen of op sommige stukken gedragen te worden, omdat het zo moe is van alle obstakels onderweg. Wat hoor jij als je oprecht geïnteresseerd bent naar het kind in jou?

Kun je het een thuis bieden? De Bijbel spreekt vaak over de termen van het kind-zijn. Het is meer dan een metafoor. Het is een universeel verlangen naar thuis. Wie heeft er niet een uitvalbasis nodig, waar je altijd terecht kunt om je tegoed te doen aan de liefde, om weer op pad te gaan zodra je op krachten bent gekomen?

De liefde is het meest bezongen, maar ook het meest bevochten onderwerp in het leven. Het lijkt zo vanzelfsprekend, net zo vanzelfsprekend als dat je voedsel hebt om in leven te blijven. Maar als je echt luistert naar wat liefde is, luister je misschien ook anders naar de vragen en verlangens van je innerlijke kind.

Liefde wordt vaak aangeduid met onvoorwaardelijke en voorwaardelijke liefde. De waarheid is dat liefde zonder voorwaarden liefde heet en al het andere surrogaat is.

Wat heeft jouw innerlijke kind geleerd over liefde en wat bied jij het aan als het om liefde vraagt? Mag het ontdekken met vallen en opstaan, mag het een andere route kiezen en draag jezelf wel eens op om het juiste tempo aan te meten? Of berisp je het voortdurend als het op ontdekkingsreis wilt, als het van het uitgesleten paadje af dreigt te gaan of als het gewoon even niets meer wil?

Als je leert luisteren naar je innerlijke kind, dan kan het zomaar zijn dat je de stem hoort van de hemelse Vader die iets zegt over thuiskomen en over het binnengaan van het koninkrijk van God in Marcus 10: 13-16: ‘De mensen probeerden kinderen bij Hem te brengen om ze door Hem te laten aanraken, maar de leerlingen berispten hen. Toen Jezus dat zag, wond Hij zich erover op en zei tegen hen: ‘Laat de kinderen bij Me komen, houd ze niet tegen, want het koninkrijk van God behoort toe aan wie is zoals zij. Ik verzeker jullie: wie niet als een kind het koninkrijk van God ontvangt, zal er zeker niet binnengaan.’ Hij nam de kinderen in zijn armen en zegende hen door hun de handen op te leggen.

Kun jij zo’n thuis bieden aan jezelf waarin je een arm om je heen ervaart en je gezegend weet? Misschien ben je geraakt en probeer je ook allang jouw innerlijke kind bij Jezus te brengen, maar betrap je jezelf er steeds weer op dat je bang bent voor een berisping, voor niet goed genoeg. Bemoedig jezelf, misschien ben je nog onderweg, maar laat onbevangenheid en vreugde je doel zijn en ga op weg om thuis te komen bij jezelf waar God al woont.

Ik neem je graag mee in het boek ‘verlangen naar thuis’ naar aanleiding van het verhaal van Jozef die uiteindelijk onderkoning werd in Egypte, maar ver van huis was. Zijn verlangen naar thuis kreeg een bijzondere plek in zijn eigen levenshuis. In zijn leven ging hij de pijn van het gemis niet uit de weg en tegelijk liet hij de pijn niet zijn leven bepalen.

Bovenstaand artikel is geschreven door Lize Roest, auteur van het boek ‘Verlangen naar thuis’. Klik hier om het boek te bestellen en neem een kijkje op de site van Lize Roest.