Weet je nog hoe goed jij vroeger bijvoorbeeld pirouetjes kon draaien, waar iedereen vol bewondering naar keek? Of hoe slim jij die ene verdwijntruc wist te laten zien, waar iedereen de clou van wilden weten? We zouden als kind allemaal gezien en bewonderd moeten worden om te leren dat tevoorschijn komen zo noodzakelijk is. Naar elkaar omkijken en de ander echt zien zijn geen vanzelfsprekende vaardigheden. Toch zijn ze nodig om de rest van ons leven getuige te zijn van wat zich van binnen afspeelt. Het kan het hemelse voedsel zijn voor de ander.

Hoe staat het met jouw vaardigheden als het gaat over zichtbaarheid?

Ben je het verleerd of heb je het misschien nooit geleerd om tevoorschijn te komen? Ik heb het niet over het tonen van kunstjes, maar over jouw verworven levenskunst. Weet je wel hoe uniek die is? Wat vaak te mooi is om voor jezelf te houden kan een hele kunst zijn om te laten zien. De kern van je gedachten kunnen er zelfs van overtuigd zijn dat niemand op jouw inzichten zit te wachten. Terwijl je juist in de kern van je bestaan zoveel wijsheden hebt opgedaan. Hoe ga jij om met jouw kijk op het leven? Blijven de kostbare inzichten binnenshuis of ben je naar buiten toe gericht?

Ergens voor uitkomen is ook niet zonder risico. Het kan ertoe leiden dat je alleen komt te staan. Dit is een reële gedachte. Vaak geeft een gedachte, of die nu wel of niet reëel is, al een gevoel van een angst. Zichtbaar worden kan zelfs zo benauwd aanvoelen, dat je bij het idee alleen al denkt dat je het niet gaat overleven. Dan is het toch goed te begrijpen dat je als vanzelf de kleur van een grijze muis aanneemt? Misschien denk je wel dat kleur bekennen meer een karakter dingentje is, voor diegenen die dat wel kunnen of graag het woord nemen.

Laten we even inzomen. Ieder mens, en ook jij, wil toch gezien worden in wie jij bent, in wat jij fijn vindt en misschien nog wel belangrijker: met wat jij te bieden hebt? Het gaat om jouw onmisbare kleurschakering in het geheel. Heken je iets van deze kleurrijke, maar tegenstrijdige gedachten?

Welke kleur heb jij door de jaren heen aangenomen?

Dit kan de groepskleur zijn van je omgeving. Bijvoorbeeld de kleur van je familie, je vrienden, je werk of de kerk. Je leeft, denkt, spreekt en handelt volgens het vertrouwde groepsprotocol. Tenslotte zijn we allemaal kuddedieren die vechten voor ons eigen vachtje. We hebben de veiligheid van de kudde nodig hebben om de gevaren van buitenaf te weerstaan. Dit kunnen gevaren zijn in de zin van andere opvattingen, andere gewoonten of andere besluiten. Maar schuilt er ook niet juist een gevaar in het kuddegedrag? Als je de kuddekleur als vanzelf aanneemt, omdat het nu eenmaal zo hoort of omdat je dan verzekerd bent van een verblijfplaats, kan het zomaar gebeuren dat je voorbijgaat aan je eigen kleur van binnenuit. En zeker als de groepsdruk graag vasthoudt aan de groepskleur, kun je je afvragen hoe gekleurd je al bent of hoe vrij je bent om je eigen identiteit te ontdekken. Dus waar je aan de ene kant de veiligheid van de kudde kan ervaren, kan aan de andere kant het gevaar schuilen van onveiligheid, waardoor je je eigen kleur niet helder krijgt of kwijtraakt.

Als je de twee tegenpolen gaat ontdekken kun je je zomaar bewust worden van hoe we altijd in de clinch liggen met kleur bekennen. In ons onderbewustzijn hebben we dan ook altijd te maken met die twee kanten, die ik in mijn boek het schaduwkind en het zonnekind noem. Wie herkent het kameleon gedrag van het schaduwkind niet, die er alles aan doet om te voorkomen dat het alleen komt te staan? Het trekt zich graag op aan een krachtige groepskleur, zonder zichzelf te mengen in het kleurenpallet. Een zijlijn positie zou je kunnen zeggen.

Maar je hebt ook een andere kant in je. Dit kleurenspel heeft tenslotte die unieke samenstelling nodig die mede door jouw specifieke kleurnuance tot stand komt. Daar is lef en licht voor nodig wat het zonnekind in zich heeft, maar wat pas voorbij de schaduwen zichtbaar wordt. Doordat we vaak onbewust kiezen voor de meest veilige optie, om de basiskleur veilig te stellen, worden vernieuwde kleurschakeringen soms gemist. Deze bewustwording kan op persoonlijk niveau, maar ook op groepsniveau nodig zijn.

In mijn boek beschrijf ik het verhaal van Jozef met zijn gekleurde mantel. Hij paste met zijn gekleurde strepen niet in de kudde van zijn broers, die van dezelfde gemeenschap waren. Wat een gevaarlijke situatie leverde dat op. Toch was er iets bijzonders aan Jozef. Al was hij zijn gekleurde mantel kwijt, zijn identiteit raakte hij niet kwijt, waardoor hij van binnenuit bleef leven. Jozef wist wat het was om alleen te staan, maar handelde daar niet naar. Voorbij de schaduwen van zijn leven kwam hij na veel omwegen in het volle licht te staan. Hij was er klaar voor geweest om ook daar alleen te staan. Zo kon hij anderen zelfs redden uit de schaduwen des doods tijdens de hongersnood. Zijn binnenste was bedekt met de hemelse basiskleur, waarmee hij een spoor van liefde achterliet, maar ook weer nieuwe kleuren toeliet. Wat een bekende houding van Jezus is in Jozefs leven terug te zien. Hoe goddelijk is het als je van binnenuit al zo kan getuigen zonder ooit van Jezus te hebben gezien of gehoord? De broers hadden daar nooit oog voor gehad en hadden een lange weg nodig om zelf tevoorschijn te komen.

Bovenstaand artikel is geschreven door Lize Roest, auteur van het boek ‘Verlangen naar thuis’. Klik hier om het boek te bestellen en neem een kijkje op de site van Lize Roest.