Halloween is niet mijn feestje, maar christelijke verontwaardiging ook niet

Op zaterdag 31 oktober is er een Halloweenparty in de Laurenskerk die voor veel ophef zorgt. Er zijn 26.000 handtekeningen binnengehaald van bezorgde christenen die vragen het feest te annuleren. De pers is natuurlijk meteen wakker.
Zelfs met een mediatraining lukt het helaas niet altijd om een genuanceerd verhaal een stem te geven. Een enkele zin is al voldoende om uit zijn weloverwogen verband te worden gehaald en een eigen leven te gaan leiden. Een citaat uit een krant: “Dominee Harold Schorren noemt Halloween ‘een onschuldig verkleedpartijtje’ en ziet geen Bijbelse gronden om het feest af te wijzen.”
Een verheldering:
1. Ik heb persoonlijk helemaal niets met Halloween. Ik ben niet van de verkleedpartijtjes, harde muziek of hossende polonaises. Halloween is als commercieel feestje over komen waaien uit de VS. Ieder jaar hangt op mijn voordeur een briefje voor de Halloweenkinderen die langs de deuren gaan voor snoep: “Kom 11 november maar terug. Sint-Maarten.”
2. Ja, ik vind Halloween een onschuldig verkleedpartijtje. Er komen veel bezorgde reacties binnen die verwijzen naar de oorsprong van het feest. Het zou gaan om duivelsaanbidding en dodenverering. Het ontbreekt daarbij niet aan Bijbelcitaten en oproepen tot inkeer. Zorgelijker is de onheilige omgang met de Heilige Schrift. Citaten losrukken uit hun verband heeft levens verwoest en verwoest nog steeds levens.
3. De feestgangers komen niet om de duivel te aanbidden, noch om de doden te vereren. Maar voor sommige ‘bezorgde christenen’ is dat aan dovemansoren gericht. Zij menen dat alles geoorloofd is om dit zogenaamde satanisme tegen te houden. Ja, zelfs doodsbedreigingen. Wie moet zich bekeren?
4. Vind ik dat Halloween gevierd moet worden in de kerk? Nee! En daar zit de nuance. Ik vind niet dat alles een plek moet hebben in de Laurenskerk. Ooit is besloten dat het noodzakelijk is de Laurenskerk te exploiteren om het prachtige, iconische kerkgebouw te behouden voor de toekomst en de voortgang van de eredienst. Dit met inachtneming van de aard en waardigheid van het gebouw.
5. Verhuur is nodig. Over welke verhuringen en het aantal verhuringen valt natuurlijk te discussiëren. Er zal altijd een grijs gebied blijven, omdat ieder mens een beeld heeft bij wat wel of niet in een kerkgebouw thuishoort. Het is veelal geen redelijke, maar een gevoelsmatige kwestie die we zonder dwang serieus willen nemen. Hoe blijft de Laurenskerk, gegeven de noodzaak van verhuur, te allen tijde herkenbaar als religieuze ruimte?
6. Het gesprek hierover wordt gevoerd door de Hervormde Gemeente en de Stichting. Wij waarderen signalen uit de samenleving, maar de keuzes worden in samenspraak gemaakt door de voornoemde twee partijen. Niet door bezorgde christenen, en zeker niet onder dreiging.
Ongetwijfeld zal mijn relaas opnieuw mensen uitdagen tot reacties. Ik zou zeggen: bekeer u en houd het een beetje beschaafd.















































Praatmee