Al wist ik dat er ooit een dag zou komen dat ik zoals wij mensen zeggen ‘uitbehandeld’ zou zijn, toch kwam de mededeling dat ik nog maar een aantal maanden te leven heb, heftig bij mij binnen.

De kinderen hadden hetzelfde. Toch hadden we er genoeg over gesproken. Maar als een arts dat tegen je zegt, raakt het je op een nieuwe manier.

Zoals altijd besloot ik er naar buiten open over te zijn. Ik heb zelf familie en vrienden en predikant opgebeld. Daarna ben ik begonnen weer aan jullie te schrijven. Je hebt het resultaat vrijdagavond kunnen lezen.

Zondag is de uitslag aan de gemeente meegedeeld.

Het kost me allemaal heel wat moeite. Lichamelijk en geestelijk. Mijn lichaam is totaal op. Altijd in en in moe. Ik ben vele kilo’s afgevallen. Mijn buik is ook weg. En daar ben ik wel blij mee.

Tussendoor luister ik naar muziek. Koorzang is mijn favoriet. Met name van oude liederen. Op YouTube heeft de EO meerde specials geplaatst. Ze bieden me troost.

Zaterdag werd dit lied gezongen:
Al maken duizend vragen me bang
en stamel ik, op zoek naar woorden;
al zucht mijn hart al veel te lang,
mijn God zal mijn gebeden horen.

Al is de hemel zwijgzaam en stil,
U geeft me kracht om vol te houden.
Als tijd alleen mijn pijn niet heelt,
dan nog blijf ik op U vertrouwen.

In het donkerst van de nacht
leert U mijn ziel te zingen.
U geeft wonderlijke kracht
en vrede diep van binnen.
Ook in mijn verdriet
vindt mijn lied een weg naar U.

Al is het wonder waar ik op hoop,
waar ik om bid, nog uitgebleven,
toch vind ik troost in dit geloof:
mijn naam staat in het boek van leven.

https://www.youtube.com/watch?v=hqu8-r1yjLc

Het lied is mij op het lijf geschreven.

De tijd van actief zijn lijkt voorbij.
Jullie kennen nu onze situatie.
Het samenwonen van twee mensen die allebei oud en heel ernstig ziek zijn, valt niet mee. De ziektes zijn zo verschillend.
Verder vul ik mijn dagen ook met mediteren en gebed.

Er komen duizenden reacties.
Nabije vrienden hebben grote moeite met het feit dat ons de laatste twintig jaar wel heel veel ellende is overkomen.

Dat is ook zo.
Toch ben ik zelf niet opstandig.
Ik geloof nog steeds dat God regeert.
Maar God is voor mij wel meer een verborgen God geworden.
Hij regeert! Maar HOE?

Mijn troost en kracht is Jezus.
Zijn leven was lijden. Hij heeft gezegd dat wij ons kruis op ons moeten nemen.

Volgelingen van Jezus zijn kruisdragers.

Troost vind ik daarom in afbeeldingen van Jezus aan het kruis. Als ik een crucifix had zou ik die ophangen. Om er elke dag naar te kijken. 

Wie is God? Dat is Hij!!!

Ja, ik kijk naar de wonden die ook Hij kreeg.
Deze Jezus is: Mijn Here en mijn God.
Nooit heeft hij gezegd dat het leven van een christen gemakkelijk zou zijn.

Hij belooft ons wel een leven met uitzicht.

Velen van jullie schreven over ingaan in het eeuwig leven.
Daar twijfel ik niet aan. Moeilijk voor mij is nú, de tijd daarvoor. Ik heb soms het gevoel dat ik begin te struikelen.
Daarover schrijf ik Deo Volente de volgende keer.

Deze overdenking verscheen eerder op de Facebookpagina van ds. Arie van der Veer.