In 1990 werd Arie van der Veer voorzitter van het bestuur van de EO en vrijwel vanaf het begin wist hij zijn stempel op het beleid te zetten. Hij vond de EO van toen teveel naar binnen gericht en wilde graag van het “kerkplein” naar het “marktplein”. Soms gaf dat spanningen, maar ook weer niet al teveel. De tijd voor de EO was rijp om een volgende stap te zetten. Geleidelijk, maar wel duidelijk. En dat beleid werd door de leden begrepen, want in de jaren ’90 maakt de EO de grootste groei door. “Wij zijn de grootste omroep van Nederland”, zeiden we, niet geheel bescheiden.

Vanaf 1993 tot 2006 mocht ik intensief met hem als directeur samenwerken. Dat deed ik samen met collega Ad de Boer. We discussieerden veel over de plek en de koers van de EO, maar lieten elkaar nooit los, integendeel. In die jaren zijn we sterk naar elkaar toegegroeid.

Arie was een bekwaam bestuurder. Dat kwam omdat hij voor iedereen toegankelijk was en ervoor zorgde dat de sfeer, in welke vergadering dan ook, goed bleef. 
Binnen de NOS viel dat ook op. Jarenlang was hij als voorzitter van de EO (1990-2008) tevens lid van het college van voorzitters van de NOS. Dat deed hij zo bekwaam dat hij gevraagd werd om vicevoorzitter van de NOS (1991-1998) te worden.