Het bekeringswonder van Urker koster Luut: "Ik walgde als ik een psalm hoorde"
"Kom maar naar de visafslag in de haven", stuurt Luut Schraal me, als ik vraag of ik bij hem op Urk langs mag komen voor een interview. De Urker groeide op in pinksterkerk 'De Morgenster' op Urk en is daar inmiddels koster. Maar dat is allemaal niet zo vanzelfsprekend gegaan als het lijkt. Sterker nog, jarenlang spuugde Luut naar eigen zeggen op alles wat met God te maken had en genoot hij van al het moois dat de wereld te bieden heeft. En hij werkte, want werken doet hij zijn hele leven al, soms tot 70 uur per week. In de veilingzaal van de IJsselmeerafslag doet hij zijn verhaal.
Als klein kind ging Luut naar de Pinkstergemeente op Urk die zijn opa en oma hadden opgestart. "Mijn moeder was zo'n vrouw die voor iedereen bad en iedereen help, maar daardoor ook veel van huis was. Mijn vader viste en was daardoor ook veel weg. Ik was een echt vaderskindje. Stapelgek was ik op die man. Daarom was ik ook altijd bang dat hem iets zou overkomen op zee. Maar mijn moeder zei altijd: je moet voor je vader bidden als hij op zee is. Dan gaat er niets gebeuren. Dan beschermt de Heer hem wel. Het maakt niet uit wat hij doet, de Heer beschermt hem. Maar als het dan stormde als ik op bed lag en de dakpannen waaiden van het dak, was ik eigenlijk alleen maar bang. Bang dat mijn vader dood zou gaan."
Praatmee