Voor zijn studie volgde Benson gegevens van 3.324 Britse stellen. De kinderen van deze gezinnen werden gevolgd vanaf hun geboorte in de vroege jaren 2000 tot hun veertiende levensjaar. Uit het onderzoek blijkt dat gehuwde ouders ongeveer vijftig procent minder kans hebben op een relatiebreuk dan ouders die samenwonen zonder te trouwen. Volgens Benson blijft dit verschil zichtbaar, ongeacht factoren als inkomen, opleiding, religie, afkomst of woonplaats.

Grootste verschil in eerste jaren
De kans op een scheiding of relatiebreuk was het grootst in de eerste drie jaar na de geboorte van een kind. Bij samenwonende ouders lag die kans op ongeveer 4,1 procent per jaar. Bij gehuwde ouders was dat 2,5 procent.

Ook wanneer de kinderen ouder worden, blijft het verschil bestaan. Tegen de tijd dat de kinderen veertien jaar zijn, was 45 procent van de nooit-gehuwde stellen uit elkaar gegaan. Bij gehuwde ouders lag dat percentage op 26 procent.

Voordelen huwelijk jarenlang onderschat
Benson stelt dat de voordelen van het huwelijk jarenlang zijn onderschat in wetenschappelijk onderzoek en overheidsbeleid. Daarbij uit hij kritiek op eerdere onderzoeken van het Britse Institute for Fiscal Studies. Die concludeerden dat gehuwde ouders vooral langer bij elkaar blijven omdat zij gemiddeld ouder, hoger opgeleid en financieel sterker zijn.

Volgens Benson laat zijn analyse zien dat het huwelijk zelf een belangrijke rol speelt bij de stabiliteit van gezinnen. Hij noemt het huwelijk de belangrijkste factor achter het langdurig bij elkaar blijven van ouders.

De onderzoeker verwijst naar verschillende psychologische theorieën die volgens hem verklaren waarom het huwelijk een stabiliserende werking heeft. Het huwelijk zou de onderlinge toewijding versterken, gedrag meer richten op de lange termijn en de drempel verhogen om een relatie te beëindigen. Benson ziet ook een verband tussen de afname van het aantal huwelijken en de groei van gezinsinstabiliteit in het Verenigd Koninkrijk.

Oproep aan overheid
De onderzoeker roept de Britse overheid op om de positieve effecten van het huwelijk nadrukkelijker onder de aandacht te brengen, vooral bij jonge ouders. Ook pleit hij voor maatregelen die het voor gezinnen met een laag of middeninkomen aantrekkelijker maken om te trouwen.

Volgens Benson toont het onderzoek duidelijk aan dat het huwelijk bijdraagt aan duurzame gezinsrelaties. Hij vindt dat het huwelijk in het overheidsbeleid te vaak op dezelfde manier wordt behandeld als samenwonen, terwijl zijn onderzoek volgens hem laat zien dat er belangrijke verschillen zijn in de stabiliteit van gezinnen.