Chayenne (23) kende al vroeg het gevoel van eenzaamheid. “Ik heb heel jong geleerd om te overleven”, zegt ze. “Niet omdat ik dat wilde, maar omdat er geen veilige basis was.” Jeugdzorg en crisisopvang maakten deel uit van haar leven en in haar puberteit werden de vragen donkerder. “Ik vroeg me steeds vaker af: waarom ben ik hier eigenlijk? Toen een relatie jaren later eindigde en de stilte ondraaglijk werd, raakte ik uitgeput, zocht ik verdoving in alcohol en schreef ik afscheidsbrieven. Ik had alles al afgesloten. Juist op dat moment, huilend op de keukenvloer, gebeurde er iets wat ik tot dan toe niet kende: zijn liefde overspoelde mij.”