Waarom ik als christen geen tegenstander ben van euthanasie
Sinds 2001/2002 kunnen patiënten die ondraaglijk en uitzichtloos ziek zijn, verzoeken om euthanasie, zonder dat hun arts wordt vervolgd. Althans - het plegen van euthanasie is nog steeds strafbaar, maar wanneer de arts zich houdt aan de opgestelde richtlijnen en criteria, vindt er geen vervolging plaats. Het recht op euthanasie is een groot goed. In diverse landen is en en ander nog steeds onmogelijk en zijn doodzieke patiënten gedwongen om de rit van hun doodzieke leven tot de laatste snik uit te zitten, dan wel om in de laatste fase van hun leven uit te wijken naar een land waar ze wel in alle rust hun ogen kunnen sluiten.
Een lastiger verhaal in dit geheel, is de euthanasie voor patiënten die niet kampen met lichamelijk lijden maar met uitzichtloos en ondraaglijk lijden van psychische aard. Het criterium “ ondraaglijk”, valt - hoewel natuurlijk altijd subjectief - vaak nog wel in te vullen. Maar hoe zit dat met “ uitzichtloos”? Wanneer is psychisch lijden echt uitzichtloos? Is psychisch lijden uiteindelijk toch niet ook een kwestie van: “ wat meer je best doen, gewoon de schouders eronder zetten, we hebben het allemaal wel eens moeilijk, en wie weet wordt het in de lente wel weer beter….?”. Dat werk dus. Helaas, grote groepen mensen worstelen letterlijk hun hele leven met heftige depressiviteit, decennia-lange eet- en/of paniekstoornissen, schizofrenie of steeds weer terugkerende psychoses. Hun aandoeningen komen voort uit een ziekte in hun geest, een psychische ziekte, die ook medisch gezien net zo echt en reëel is als welke lichamelijke ziekte ook.
Praatmee