Een lastiger verhaal in dit geheel, is de euthanasie voor patiënten die niet kampen met lichamelijk lijden maar met uitzichtloos en ondraaglijk lijden van psychische aard. Het criterium “ ondraaglijk”, valt - hoewel natuurlijk altijd subjectief - vaak nog wel in te vullen. Maar hoe zit dat met “ uitzichtloos”? Wanneer is psychisch lijden echt uitzichtloos? Is psychisch lijden uiteindelijk toch niet ook een kwestie van:  “ wat meer je best doen, gewoon de schouders eronder zetten, we hebben het allemaal wel eens moeilijk, en wie weet wordt het in de lente wel weer beter….?”.  Dat werk dus. Helaas, grote groepen mensen worstelen letterlijk hun hele leven met heftige depressiviteit, decennia-lange eet- en/of paniekstoornissen, schizofrenie of steeds weer terugkerende psychoses.  Hun aandoeningen komen voort uit een ziekte in hun geest, een psychische ziekte, die ook medisch gezien net zo echt en reëel is als welke lichamelijke ziekte ook.