Terwijl het leven op het terras in Torrox om ons heen doorging, vertelde Ariel over zijn reis van Cuba naar Spanje, zijn roeping als predikant en de uitdagingen van het opbouwen van een nieuwe geloofsgemeenschap in een voor hem onbekende omgeving.

Ariel diende meer dan twintig jaar als predikant in Cuba, onder andere in Matanzas en Cienfuegos. Toen de situatie in Cuba steeds moeilijker werd, besloot hij samen met zijn gezin naar Spanje te emigreren. "Ik wilde God blijven dienen", vertelde hij ons. "Dat is mijn roeping voor het leven. Maar in Cuba werd het steeds moeilijker om als gezin te overleven."

Twee jaar geleden arriveerde de eerste Cubaanse familie van zijn geloofsgemeenschap in de regio. Inmiddels zijn meerdere gezinnen gevolgd. Hoewel de meeste Cubanen positief worden ontvangen door hun Spaanse buren, is het opbouwen van een nieuw bestaan niet eenvoudig. Huisvesting vinden is lastig, werk is noodzakelijk en financiële zekerheid wordt vaak gevraagd voordat mensen ergens kunnen wonen.

Toen Ariel in Spanje aankwam, wist hij niet wat hem te wachten stond. Toch bleef het verlangen om mensen met het Evangelie te bereiken. Samen met enkele andere Cubaanse gezinnen begon hij Bijbelstudies in huiselijke kring. Iedere zondag kwamen zij samen om Gods Woord te openen en elkaar te bemoedigen. Na enkele maanden groeide het werk verder en konden de bijeenkomsten plaatsvinden op een vaste locatie die openstaat voor iedereen. We hebben deze locatie ook bezocht. Tussen een makelaar en een restaurant, die je overigens beide overal in overvloed ziet aan de Spaanse kust, hebben ze een kerkzaal gehuurd, die ook overduidelijk als kerkzaal te herkennen is.

Wat me vooral raakte, was de spanning tussen roeping en werkelijkheid. In Cuba werd Ariel als predikant ondersteund door de kerk. In Spanje is dat anders. Om zijn gezin te onderhouden werkt hij lange dagen, vaak van 's middags tot diep in de nacht als afwasser in een restaurant. Daardoor blijft er weinig tijd over voor het evangelisatie en gemeentewerk in Torrox.

Toch blijft zijn passie zichtbaar. Er zijn wekelijkse samenkomsten, Bijbelstudies en contacten met mensen uit verschillende achtergronden, waaronder Spanjaarden, Venezolanen en Chinezen. De gemeente groeit vooral door persoonlijke relaties en gastvrijheid.

Tijdens het gesprek werd duidelijk dat Spanje, ondanks zijn welvaart, op veel plaatsen een missionair veld is. Veel kerken hebben beperkte middelen en voorgangers combineren hun bediening met een fulltimebaan. Tegelijkertijd zijn er volop mogelijkheden om mensen te bereiken met het Evangelie.

Aan het einde van ons bezoek bleven we achter met bewondering voor de volharding van Ariel en zijn gemeenteleden. Ondanks de uitdagingen is er een diep verlangen om Christus bekend te maken. We zijn dankbaar voor deze ontmoeting. Al kan deze ook confronterend zijn, doen wij in Nederland meer met de faciliteiten en tijd die we tot onze beschikking hebben? Of worden we links en rechts ingehaald door onze Cubaanse geloofsgenoten in Spanje?

Een bijzonder moment bij ons bezoek was het overhandigen van een exemplaar van Calvijns Institutie. Het was mooi om te zien hoeveel dit cadeau voor predikant Ariel betekende. Nog mooier was het beeld dat daarna ontstond: de Institutie in de boodschappenmand, terwijl hij op zijn fatbike vertrok naar zijn volgende afspraak.

Een eenvoudig tafereel, maar tegelijk veelzeggend. Eeuwenoude gereformeerde theologie, onderweg door de straten van Zuid-Spanje, vervoerd door een predikant die zich met hart en ziel inzet voor de verkondiging van het Evangelie. Een beeld dat ons nog wel even zal bijblijven.

Want juist in de dagelijkse werkelijkheid van werk, gezin en verantwoordelijkheid blijft de roeping klinken: De rijkdom van het Evangelie delen.