Wie bij de familie Blom een kijkje in huis zou nemen, zou een levende boel aantreffen. Met de aanwezigheid van zeven kinderen is het er nooit stil. “Het gaat zoals het gaat”, zegt Maarten Blom. “Ergens zijn we het ook gewend. Voor ons is het normaal om een groot gezin te hebben. Je groeit er ook in. De kijkers zijn altijd verbaasd over hoe wij het doen. Tegelijkertijd ervaren we het ook als een zegen.”

Gerdien is het in dagelijks leven actief als psycholoog. Hoeveel psychologie is er nou nodig om zo’n groot gezin te kunnen runnen? “In theorie weet ik wel hoe de dingen zouden moeten, maar in de praktijk doe ik het zelf heel vaak niet”, zegt Gerdien lachend. “Zelf probeer ik in eerste plaats vooral moeder te zijn, gewoon door er te zijn. Ik wil juist niet teveel psychologiseren.”

Maarten Blom is predikant van een internationale kerk in Gouda maar daarvoor verdiende hij jaren de kost als visboer. “Heel toepasselijk, hé", reageert hij lachend. “Nu ben ik visser van mensen. Mijn vader is ook predikant en ik heb nog een broer die predikant is. We zijn er wat dat betreft echt mee opgegroeid. We woonden toen in Katwijk. Als je het over Katwijk hebt, heb je het ook over vis. Die twee horen bij elkaar.”

Vanwege hun deelname aan ‘Een huis vol’ is het gezin inmiddels bekend. Wat is de belangrijkste reden dat ze meedoen? “We vinden het mooi om iets van die liefde te laten zien die we hebben voor elkaar. We hebben veel gemaakt”, doelt Maarten op het verlies van hun dochter Miriam. “En dat je dan ook laat zien dat je juist door die moeilijkheden heen ook weer met elkaar kan leven.”

In de tijd dat Miriam overlijdt, zijn Maarten en Gerdien als zendingsechtpaar in Albanië actief. Als Maarten op een dag nietsvermoedend op zijn racefiets zit, wordt Miriam ziek. Gerdien weet zich nog precies te herinneren wat er die dag gebeurt. "Miriam werd ziek. Achteraf bleek het een bloedvergiftiging te zijn, maar dat had ik ter plekke niet door. Het ging allemaal heel snel. ‘s Nachts werd ze ziek en de volgende dag overleed ze al. Gewoon thuis. Je doet wat je moet doen als je denkt dat je kind griep hebt. Je geeft haar water en nog eens een keer. Je helpt haar als ze moet overgeven of naar de wc moet. Achteraf gezien was ze stervende”, vertelt Gerdien. 

Met alles wat ze in zich heeft, probeert Gerdien Miriam nog te reanimeren. “We zijn ook nog naar het ziekenhuis gegaan. Want ergens kon het er bij mij echt niet in dat ze opeens overleden zou zijn. Alles in je vecht om haar terug te krijgen. Ik heb ook heel erg gebeden en geroepen. Het bijzondere is, waar heel veel mensen vragen of ik niet juist boos ben op God, is dat Hij juist tijdens die diepe momenten er echt bij was. Ik hoorde ook Zijn stem, dus dat maakt dat ik nu nog steeds op de één of andere manier door kan leven als moeder. Wat ik echt gemerkt heb is dat God erbij is en Miriam bij Zich heeft.”

Als Gerdien met Miriam in de ambulance aankomt bij het ziekenhuis, heerst er totale chaos. “De ambulance bracht ons bij het ziekenhuis en we werden bij de eerste hulp gebracht. De eerste hulp zei: ‘Nee, het is een kind! Je moet naar de pediatrie.’ De pediatrie stuurde ons weer terug naar de eerste hulp.’ Zij zeiden: ‘Nee, we doen het niet.’ We moeten gaan rennen. Ik dacht: ‘Dit kan niet waar zijn’. Tegelijkertijd zag ik dat ze ook niet meer ademde. Iedereen was in de stress. Je bent helemaal verbijsterd, en precies op dat moment zei God: ‘Wat is je enige troost in leven en in sterven?’ Dat heeft me er heel erg doorheen geholpen. Voor je ogen gaat alles kapot, ademt je kind niet meer en weet je toch ergens van binnen dat er troost is in het sterven.”

Die dag erna gaat Gerdien naar het mortuarium, waar Miriam op dat moment opgebaard ligt. “Ik wilde het zelf. Ik wilde haar zelf afleggen en haar kleren aantrekken. En toen zag ik opeens het lichaam van mijn kind na een autopsie. Toen overweldigde het mij ook. Ik dacht: hoe kan ik dit doen? Ik schrok van haar lichaam en van hoe ze erbij lag. Op dat moment sprak God weer heel liefdevol tot mij: ‘Ze is bekleed met onvergankelijkheid.' Dat zei Hij een paar keer: ‘Ze is bekleed met onvergankelijkheid.' Met Gods kracht lukte het toen om maar mooi aan te kleden en klaar te maken om het kistje in te gaan. Hij was er echt bij.”

Hoe gaan Maarten en Gerdien om met dit verdriet? Hebben ze het kunnen verwerken? “Heel veel mensen vroegen dat. Ik kan ook zeggen, en dat helpt ons heel erg, dat het verweeft met ons leven. Ik wil door en tegelijkertijd Miriam dicht bij me houden”, zegt Gerdien.

Tegelijkertijd laten Maarten en Gerdien een prachtige foto zien van Miriam. Op de foto is te zien hoe Miriam omhoog kijkt en een hand vastgrijpt. “Deze foto is een paar maanden gemaakt voordat ze overleed. Achteraf gezien is het bijna profetisch, want ze richt haar blik naar boven. Heel veel kinderen die de foto zien, zeggen: ‘Is de Heere Jezus daar?’ Is ze aan Zijn hand? En mag je dan op je blote voeten lopen in de hemel?’”

In onderstaande video is het volledige gesprek met familie Blom terug te zien.