Je voelt in de Nederlandse media al aan dat de steun aan Israël die in het weekend massaal te horen was, bezig is te verbleken. Critici die in het weekend nog hun mond hielden, vragen weer opnieuw de aandacht.

De liefde voor Israël was bij hen in de afgelopen jaren in Nederland al lang bekoeld. En dat zal niet anders geworden zijn.

Mijn liefde blijft.

Ook al heb ik verdriet om wat er nu gebeurt.
Beide partijen in dit conflict kiezen voor geweld.
En zaaien haat.

Niet alleen in hun eigen land, maar ook naar buiten.
Het is afschuwelijk hoe je ziet hoe jonge mensen ook in ons land met vlaggen rondrijden en juichen over de dood van een ander.

Ook onze samenleving wordt steeds gewelddadiger.

Haat en geweld.
Daar kan ik niet voor zijn.
Nog sterker: daar mag ik niet voor zijn.
Christus leert ons anders.

Wat kun je hier doen? Sommigen van jullie vertelden dat er zondag in de gemeente al een bidstond was. Laten we blijven bidden.
Bidden voor alle partijen.

Het geweld van wapens lost mijns inziens deze gigantische problemen niet op: in Oost-Europa niet, in het Midden-Oosten niet.

De wapenindustrie in de wereld draait als nooit te voren.
Hoe zal de toekomst zijn?

Voor het parlementsgebouw in Jeruzalem staat een enorme kandelaar. U weet wat er op staat?
'Niet door kracht of door geweld, maar door mijn Geest', Zacharia 4:6.
Dit staat op de onderste armen van de kandelaar.

Ik wil me daaraan vasthouden: Wij ballen niet de vuisten maar vouwen onze handen.

Deze overdenking verscheen eerder op de Facebookpagina van ds. Arie van der Veer.