Luister bijvoorbeeld naar de toespraak die Omtzigt op 19 januari dit jaar hield. Hij ontziet niets en niemand. Een paar citaten: “Er is hier zo’n innige band tussen het kabinet en de Tweede Kamer dat, als je een moeilijke vraag hebt, jij het probleem bent in het kabinet. Er is zo’n innige band tussen het kabinet en de pers dat er wel vragen aan het kabinet gesteld zijn door moedige journalisten als Jan Kleinnijenhuis en Pieter Klein, maar dat die 20.000, 30.000 ouders (…) nooit in beeld zijn gekomen in ons land. Er is iets fundamenteels mis in ons land, iets fundamenteels in de checks-and-balances. (…) Wij hebben de Staat zo ingericht dat onze kliek in Den Haag – ik zeg ‘onze’, maar hoewel ik een van de langstzittende Kamerleden ben, doe ik mijn best om daarbuiten te blijven – meer kijkt naar de partijvoorzitter dan naar de kiezer.”

Dat laatste tussenzinnetje is veelzeggend: Omtzigt heeft hard z’n best gedaan om buiten de ‘Haagse kliek’ te blijven. Dat dat niet vanzelf gaat, is goed te begrijpen. Niemand wil alleen staan. Liever meedoen met de machthebbers dan straks in de pauze alleen staan op het schoolplein. Iedereen wil erbij horen. Alleen staan doet pijn. Zo ben je niet gemaakt als mens. Dat houd je nooit lang vol. Of je moet radicaal je blikrichting veranderen. En dat deed Omtzigt.

De epiloog van zijn boek ‘Een nieuw sociaal contract’ begint met een citaat van Søren Kierkegaard, de Deense christenfilosoof die als geen ander de moed had om alleen te staan en tegen de ‘kliek’ van zijn tijd in te gaan. Het citaat dat Omtzigt aanhaalt is afkomstig uit Kierkegaards ‘Opbouwende toespraken’ en gaat zo: “Hoe moeten wij dan de toekomst tegemoet gaan? Wanneer een zeeman op volle zee is, wanneer alles om hem heen verandert, wanneer golven geboren worden en weer sterven, dan richt hij zijn blik niet omlaag naar die golven, want die veranderen. Hij kijkt omhoog naar de sterren. En waarom? Omdat die betrouwbaar zijn. Zoals ze er nu staan stonden ze er voor onze voorvaders en zo zullen ze er staan voor de komende geslachten. Waarmee overwint hij dus het veranderlijke? Met het eeuwige.”

Dit verklaart waar Pieter Omtzigt de kracht vandaan haalde om niet mee te gaan met de Haagse kliek. En hier ligt het geheim van vele mensen uit de geschiedenis die de moed hadden om tegen de stroom in te zwemmen. Ze keken niet naar de golven om hen heen – de relletjes, modegrillen en mediahypes – maar naar de sterren. Ook voor Aleksej Navalny, die vanwege zijn verzet tegen Poetin in een strafkamp zit en voor zijn leven moet vrezen, blijkt dat ‘eeuwige’ de krachtbron te zijn. In februari verklaarde hij voor de rechter dat hij christen is en haalde daarbij een tekst uit Mattheüs 5 aan: “Zalig zijn zij die hongeren en dorsten naar de gerechtigheid, want zij zullen verzadigd worden.”

Mensen die Christus op Zijn woord geloven, daar zijn de machtigen van deze aarde doodsbenauwd voor.

Bovenstaand artikel verscheen eerder op Zaut.org, een initiatief om een christelijk, actueel, profetisch en nuchter geluid te laten horen in Nederland. Klik hier om de website te bezoeken.