"Het zal je waarschijnlijk wel zijn opgevallen dat de straten in Nederland langzaam Oranje kleuren. De vlaggen verschijnen weer op de gevels en de Oranje-shirts worden uit de kast gehaald", begint Brunt zijn bijdrage. "De winkeliers spelen er gretig op in. Op verjaardagen, in de kantine, op het werk en op social media gaat het steeds vaker over hetzelfde onderwerp: het wereldkampioenschap voetbal staat weer voor de deur. Mensen zijn er vol van. Het populaire voetbaltoernooi wordt houden in Mexico, Canada en Amerika. Miljoenen mensen richten hun ogen de komende weken op één ding, op voetbal. En ook in Nederland leven veel mensen naar dit toernooi toe. Sommigen tellen de dagen af, anderen kennen de selecties uit hun hoofd. Er wordt volop gediscussieerd over opstellingen, kansen en men maakt voorspellingen. Hoe ver zal Oranje komen tijdens het komende WK?"

"Nu wil ik de voetbalsport en het WK niet afkraken, integendeel", vervolgt hij. "Wel zette de hele Oranjegekte mij de afgelopen periode tot nadenken. Wat maakt nou dat een sporttoernooi zoveel aandacht, emotie en betrokkenheid oproept? Miljoenen mensen maken tijd vrij om wedstrijden te volgen, prestaties te analyseren en men leeft intens mee met het succes of met het falen van een elftal. Die gezamenlijke beleving heeft iets moois in zich. Ze verbindt mensen die elkaar misschien anders nooit zouden spreken. Ze laat ook zien hoeveel energie, aandacht en enthousiasme wij als samenleving kunnen mobiliseren wanneer iets ons werkelijk aanspreekt.

En precies dat roept bij mij de vraag op wat er mogelijk zou zijn als we dezelfde betrokkenheid ook zouden inzetten voor het evangelie van Jezus Christus. De Oranjegekte laat namelijk zien dat mensen wel degelijk behoefte hebben aan bijvoorbeeld verbondenheid, aan het hebben van een gezamenlijk doel en aan het gevoel ergens deel vanuit te maken. Misschien schuilt daarin een les die verder reikt dan het voetbalveld.

In de Bijbel kom je iemand tegen die ergens ongelooflijk vol van was. Niet zozeer van een sport, niet van een politieke beweging, niet van zichzelf en ook niet van een of ander kerkgenootschap. Ik heb het over de apostel Paulus. Hij was vol van Christus, hij was vol van de Zoon van God en de Zoon des mensen. Paulus was vol van de Joodse Messias en hij verwoordt dat op een indrukwekkende manier in Filippenzen 1 vers 21: 'Want het leven is voor mij Christus en het sterven is voor mij winst.' Wat een geweldig krachtig getuigenis. Maar wat bedoelt Paulus eigenlijk met deze woorden? 'Nou', zegt hij, 'als je wil weten waar mijn hart ligt, waar mijn enthousiasme vandaan komt, waar ik voor leef, als u wil weten waar ik 's ochtends voor opsta, dan is dat Christus.' De Heere Jezus vervulde zijn denken, doen en laten. Christus was zijn leven.

Wat voetbal voor veel supporters is, was Christus voor Paulus. Maar dan oneindig veel dieper. Paulus gaf zijn tijd, energie, comfort en zelfs zijn vrijheid voor Hem op. 'Waarom?', vraagt iemand. Nou, omdat Christus voor hem geen hobby of bijzaak was, maar zijn allergrootste Schat. In Handelingen 17 vers 28 verwoordt Paulus het op een andere manier, maar met ten diepste dezelfde strekking. Daar staat: 'Want in Hem leven wij, bewegen wij ons en bestaan wij.' Dat betekent: ons hele bestaan, leven bewegen en zijn, is mogelijk doordat Christus ons geschapen heeft, ons onderhoudt en ons voortdurend nabij is. En nog kernachtiger verwoordt Paulus het in Kolossenzen 3 vers 4 waar hij schrijft; 'Christus die ons leven is.' Iemand van jullie vraagt: 'Hoe kan ik weten dat Jezus werklijk mijn leven is?'

Laat mij je drie duidelijke kenmerken daarvan noemen. Het eerste kenmerk is dat Christus centraal staat in je denken en je keuzes. Als Christus je leven is, draait het leven niet meer in de eerste plaats om jezelf of jouw succes of om je bezit, maar om Hem. Je vraagt je af: 'Wat wil de Heere van mij? Hoe kan ik Hem eren in mijn werk studie, gezin en vrije tijd?' Het tweede kenmerk is dat je je identiteit in Christus vindt. Veel mensen ontlenen hun waarde aan prestaties, relaties of status. Maar wie Christus als zijn leven heeft, weet: 'Mijn identiteit ligt vast in Hem. Ik ben door Hem verlost en geliefd.' Het derde kenmerk is dat er een verlangen groeit naar heiligheid en naar geestelijke gemeenschap met de Heere Jezus. Wie leeft uit Hem, verlangt ernaar om Hem ook beter te leren kennen en Hem ook daadwerkelijk te gehoorzamen.

De apostel Paulus voegt nog iets heel moois toe aan de woorden uit Filippenzen 1 vers 21: Hij schrijft: 'Als je leven Christus is, dan is sterven winst.' Vanuit het Grieks kan je het woord 'winst' ook vertalen met 'voordeel'. Laat het duidelijk zijn: sterven is geen winst omdat Paulus genoeg had van het leven of omdat hij het wilde ontvluchten. 'Nee', zegt Paulus, 'sterven is voor mij winst, levert mijn voordeel op, omdat het mij brengt in de heerlijkheid bij Christus.' Voor een gelovige betekent de dood het einde van de strijd tegen de zonde, het einde van verdriet en lijden en het betekent vooral de overgang naar de heerlijkheid met Christus. 

Geniet gerust van een mooie pot voetbal, maar laat de Oranjegekte je vooral iets leren. Als mensen zoveel enthousiasme hebben voor een toernooi dat nota bene over een aantal weken weer voorbij is, hoeveel te meer zou ons hart moeten branden voor de Heere Jezus? De Bijbel zegt: 'Hem te kennen, dat is het eeuwige leven.' Paulus had ontdekt dat Christus meer waard was dan vrijheid, meer waard was dan succes, meer waard dan het leven zelf en daarom kon hij zelfs vanuit de gevangenis, wat voor veel mensen onbegrijpelijk klinkt, getuigen: 'Want het leven is voor mij Christus en het sterven is voor mij winst.' Kan jij, door Gods genade, dit Paulus nazeggen? Shalom."

Bekijk hieronder de bijdrage van spreker Jacques Brunt terug: