Hard overheidsoptreden
In Iran hebben vaker grote demonstraties tegen het regime van de ayatollahs plaatsgevonden, maar die werden vervolgens met grof geweld en talloze arrestaties in de kiem gesmoord. Ook nu treedt de Iraanse overheid hard op. Veiligheidstroepen reageren met massa-arrestaties en gebruiken dodelijk geweld. Er zijn demonstranten vermoord, gewond geraakt en gevangengezet, maar de roep om vrijheid gaat moedig door.

Wat ook doorgaat, is de onderdrukking van christenen. De veiligheidstroepen behandelen bekeerlingen en leiders van huiskerken als propagandisten en bedreigingen voor de nationale veiligheid. Hierop staan zware gevangenisstraffen. Volgens Article18 zet de overheid christenen neer als ‘buitenlandse agenten’, inclusief verwijzingen naar ‘huurlingen van de Mossad’. Dit patroon zet zich ook voort tijdens deze grootschalige opstanden.

Nationale hoop
Iraanse christenen bekijken de protesten vooral door de bril van rechtvaardigheid, menselijke waardigheid en vrede. Zij worden net als de rest van de samenleving hard geraakt door de realiteit van het onderdrukkende islamitische regime. Perzisch sprekende christenen hebben geen erkende kerken of andere plekken om samen te komen, worden behandeld als tweederangsburgers en leven onder constante druk en toezicht. Zij hebben een diep en persoonlijk verlangen naar verandering in het land.

Gemotiveerd door de boodschap van Jezus leggen christenen de nadruk op geweldloosheid en naastenliefde in overeenstemming met hun geweten. Dat betekent dat christenen niet altijd meedoen met demonstraties, maar wel met hart en ziel achter deze beweging vanuit het volk staan.

Iraanse christenen die bij de demonstraties betrokken zijn zien dit ook niet als een religieuze opstand, of als kans om het christelijk geloof te verdedigen of christelijke belangen te bevorderen. Zij zien het als nationale opstand, een gedeelde en verenigde oproep om hun land, menselijke waardigheid en toekomst terug te winnen, ongeacht religie, etniciteit of andere achtergrond. Christenen die deelnemen, doen dit allereerst als Iraanse burgers, gemotiveerd door een toewijding aan rechtvaardigheid en vrijheid voor iedereen.

Christenen nemen ook deel door gebed, solidariteit en vreedzame actie. Om zo vreedzaam te strijden voor een samenleving die niet wordt gekenmerkt door overheersing of uitsluiting, maar door gelijkheid, verantwoordelijkheid en respect voor het menselijk leven. Iraanse christenen staan niet buiten de beweging voor verandering, maar er middenin – geworteld in geloof, geleid door hun geweten en verenigd door een gedeelde nationale hoop.

Dit bericht is overgenomen van de website van Open Doors.