Een roeping die al vroeg begon
“Als heel jong meisje zag ik ooit eens een film over Gladys Aylward, een zendelinge in China”, vertelt Gerjo. “Dat raakte me enorm. Later las ik talloze boeken over zendelingen en maakte ik reizen met de kerk. Ik was altijd al geïnteresseerd in andere culturen, maar vooral in hoe God werkt in het leven van mensen.”

Tijdens haar studie culturele antropologie deed ze veldonderzoek in Thailand. Daar gebeurde iets dat haar niet meer losliet. “Ik sprak mensen die werkelijk geen idee hadden wie Jezus is. Hooguit hadden ze een keer een plaatje gezien van iemand aan een kruis. Maar vaak ook helemaal niets. Toen dacht ik: maar hoe kan iemand dan ooit de keuze voor Jezus maken als hij of zij nog nooit het evangelie gehoord heeft? Dat prikkelde me enorm. Ik dacht: hier moet iets veranderen en daar wil ik mijn gaven voor inzetten.”

Samen de roeping volgen
Na haar studie culturele antropologie volgde Gerjo theologie aan de ETF in Leuven. Daar ontmoette ze ook haar man. “Hij had hetzelfde verlangen: mensen vertellen wie Jezus is. Hij was ook in Thailand geweest en zei: ‘Dit gaan we doen.’ Samen hebben we ons aangemeld bij OMF (Overseas Missionary Fellowship, red.). We wisten eigenlijk al vanaf de dag dat we trouwden dat we ooit naar Azië zouden gaan.”

Voordat ze in 2015 daadwerkelijk de stap naar Thailand maakten, deden Gerjo en haar man eerst ervaring op in België. Daar droegen ze hun steentje bij aan een kerkplantingsproject. “Hoewel de afstand van huis dichtbij was, werk je toch in een iets andere cultuur en setting. Dat was voor ons een waardevolle ervaring.”

De overstap naar Thailand betekende ook loslaten. “We vertrokken met onze toen tien maanden oude dochter naar een nieuw land. Je laat familie en vrienden achter en je gaat een onbekende toekomst tegemoet. Dat was spannend. We wisten toen ook nog niet waar zouden gaan wonen en hoe ons leven eruit zou gaan zien. Toch voelde het ook als een logische stap, omdat God dit verlangen in ons hart gelegd had.”

Een gezin in zending
Het zendingsleven betekende ook gezinsleven – maar dan in een totaal andere context. “In Thailand kregen we nog drie jongens. Dus ons gezin groeide van één naar vier kinderen”, vertelt Gerjo.

Dat bracht vreugde, maar ook uitdagingen. “Onze kinderen hadden niet echt een beeld van Nederland. Voor de jongsten was het bij terugkomst echt voor het eerst dat ze meemaakten hoe het is om in Nederland te wonen. In Thailand spraken ze vooral Engels op een internationale school, waardoor ze soms een afstand voelden tot hun Thaise leeftijdsgenoten. En praktisch: je kon ze niet zomaar overal laten fietsen of vrij rond laten lopen. Dat beperkte hun vrijheid.”

Toch ziet ze ook hoe de jaren in Thailand hun kinderen gevormd hebben. “Ze hebben geleerd zich snel aan te passen. Ze zijn vaker van school gewisseld en vinden het nu makkelijker om aansluiting te vinden. Al missen ze Thailand ook, vooral de school waar ze met plezier naartoe gingen. Tegelijk genieten ze nu van de vrijheid in Nederland: dat je gewoon op straat met iedereen kunt praten, dat ervaren ze als iets heel bijzonders.”

Het dagelijks leven in Thailand
Gerjo beschrijft hoe een gewone dag in Thailand eruit kon zien. “Met jonge kinderen word je over het algemeen al vrij vroeg wakker, dus vaak stond de wasmachine om 

zes uur ’s ochtends al te draaien. Vervolgens zocht ik naar een goed moment om mensen te ontmoeten. Vaak was dat vroeg, omdat veel Thaise mensen op het land werken. Dan liep je een dorp in en vroegen mensen al snel: ‘Heb je al gegeten?’ Zo ontstonden gesprekken, waarin je kon vertellen over Jezus.”

Die ontmoetingen waren de kern van hun zendingswerk. “We hadden een korte evangelisatieboodschap uit ons hoofd geleerd: van schepping tot wederkomst. Het idee daarvan is dat je dat in 30 seconden of hooguit twee minuten kunt vertellen. Soms vroegen mensen zelf: ‘Ik heb gehoord van een man met een boot en een watervloed, kun jij daar meer over vertellen?’ Zulke momenten waren bijzonder en bieden de openingen die je zoekt om iets te delen.”

Ontmoetingen die levens veranderen
Sommige gebeurtenissen tijdens die negen jaar in Thailand blijven Gerjo voorgoed bij. Zo hoorde ze van een man die al jaren ernstig alcoholverslaafd was. “Hij zat helemaal aan de grond en zijn eigenwaarde was daarmee tot een nulpunt gedaald, totdat een christen hem liet zien dat hij – ondanks zijn verslaving en situatie – nog steeds heel veel waard is. Later zagen wij hem terug als oudste in een kerk. Ondanks het feit dat hij te kampen heeft met epileptische aanvallen en armoede, blijft hij trouw aan zijn verlangen om anderen over Jezus te vertellen. Dat raakte ons diep.”

Een ander indrukwekkend verhaal betreft een voormalige drugsdealer. “Zijn vrouw stapte op een dag de kerk binnen en ervoer daar heel veel liefde. Zo kreeg ze zelfs een knuffel. Dat raakte hem zo dat hij stap voor stap tot verandering kwam. Langzaam maar zeker liet hij de drugswereld achter zich. Inmiddels werkt hij als kolenverkoper. Die baan betekende voor zowel hem inkomstenverlies als reputatieverlies, maar juist zo ontmoet hij mensen aan wie hij over kan Jezus vertellen. Door genade gaf hij zijn status op als drugsdealer en werd hij een volgeling van Jezus.”

Langzaam zaadjes planten
Toch, zo benadrukt Gerjo, zijn dit uitzonderlijke verhalen. “Het zendingswerk is werk voor de lange termijn. Soms ga je vijf jaar lang een dorp binnen zonder dat iemand echt openstaat of ontvankelijk is voor het evangelie. Je moet geduldig zijn en volhardend. En steeds terugkomen om contact vast te houden of uit te bouwen.”

Dat vraagt veel: tijd, energie en gebed. “Je weet niet altijd wat er gebeurt met je woorden. Maar uiteindelijk ligt de keuze bij mensen zelf of ze wel of niet Jezus willen volgen. Wij mogen getuigen en geven het werk dan over in Gods hand.”

Strijd aan de frontlinie
Naast vreugde en vrucht ervaren zendelingen ook strijd. Dat was voor Gerrie en haar gezin niet anders. “Je verwacht aanvallen, want je staat aan de frontlinie. Maar soms komen die aanvallen ook op je gezin af.”

Ze vertelt over een moment dat haar nog altijd helder voor de geest staat: “Onze dochter werd een keer krijsend wakker, terwijl ze normaal altijd goed sliep. Er hing een zware onrust in de kamer. We baden: ‘Wat hier ook aanwezig is, ga weg in Jezus’ naam.’ Meteen werd ze rustig. Dan besef je: de boze werkt ook.”

Ook waren er spanningen in het gezin. “Mijn man was soms op pad voor gesprekken, terwijl ik met drie kleine kinderen thuiszat. En soms heb je van die dagen dat je kinderen echt niet willen luisteren, en kan je geduld een keer opraken. Dat overkwam mij toen helaas”, zegt ze in alle eerlijkheid. “Ik wist op dat moment dat dat niet zomaar gebeurde. Precies op dat moment had mijn met iemand een bijzonder gesprek. Dan weet je: er is geestelijke strijd gaande.”

Ze zegt eerlijk: “Goede support is onmisbaar. Naast God, is het fijn om te weten dat er een achterban is die voor je bidt en meeleeft, je helpt om staande te blijven.”

Lessen van Thaise christenen
Wat kunnen wij als westerse christenen leren als het gaat om onze broeders en zusters uit Thailand? Gerjo hoeft niet lang over die vraag na te denken. “Gastvrijheid en dienstbaarheid. Mensen stellen hun huizen open en ontvangen je met warmte. Maar ook hun trouw. In een boeddhistische context voor Jezus kiezen is een radicale stap. Je kiest bewust om bij Hem te horen en dat betekent dat je je oude leven voorgoed achter je laat.”

Daarnaast valt haar de gemeenschapszin op. “In Thailand is kerk-zijn verweven met het dagelijks leven. In kleine dorpen functioneren christenen als een familie. Hier in Nederland hebben we vaak ons eigen leven naast de kerk. Daar bén je kerk. Dat is een belangrijk verschil.”

Veranderde blik op kerk en geloof
Negen jaar Thailand heeft Gerjo’s geloofsleven verdiept en verbreed. “In Nederland spreken we van een kleine kerk als er 100 mensen in de bank zitten, in Thailand wordt de kerk soms al door twee of drie gezinnen gevormd. En ik ontdekte hoe juist – naast alle kwetsbaarheid – ook de enorme kracht die er van dat soort kerkjes uitgaat. Jezus’ woorden ‘Waar twee of drie in Mijn naam samenkomen, daar ben Ik in hun midden’ kregen wat dat betreft in Thailand een extra dimensie.”

Ook ervaart ze sterker het wereldwijde karakter van de kerk. “In de hemel zullen al die verschillende culturen, achtergronden en nationaliteiten deel uitmaken van die ene Wereldkerk. Er is geen verschil tussen Nederlander of Thai. We zijn samen broers en zussen in de Heer. Dat is iets dat me diep is bijgebleven.”

Hoe wij zelf kunnen getuigen
Niet iedereen is geroepen om zendeling te worden. Maar hoe kunnen Nederlandse christenen getuigen in hun eigen omgeving? “Denk na: wat heb ik deze week met God beleefd? En geef daar dan in gesprekken blijk van. Je hoeft geen preek te houden. Een kort getuigenis van 30 seconden over wie God voor jou is en hoe Hij in je leven werkt, kan genoeg zijn. Mensen merken dan: die persoon kent Jezus. En misschien komen ze later met vragen.”

“God is er altijd”
Wat blijft haar het meest bij als ze terugblikt op die negen jaar in Thailand? Gerjo denkt even na en zegt dan: “Dat God er altijd is. In mooie én moeilijke dingen. We hebben nooit iets tekortgekomen, omdat God voorzag. En ik heb gezien hoe Hij mensen verandert. In Thailand, maar ook hier. Dat is waarom ik dit wilde doen: omdat iedereen moet horen wie Jezus is en omdat ik geloof dat een ontmoeting met Jezus allesveranderend is.”

Gods werk gaat door
"Bij onze terugkomst in Nederland was ik zoekende naar het vormgeven van diezelfde roeping", vult Gerjo aan. "In mijn functie als begeleider bij Interserve ervaar ik dat ik ook hier dienstbaar mag zijn in Gods koninkrijk en mag bijdragen dat mensen in Azië en de Arabische wereld een levens veranderende ontmoeting kunnen hebben met Jezus."