Voor zover ik weet zit het toch even anders. Want als je zwaar ziek bent wegens een erfelijke aandoening, dan is het wel jouw lijf dat ziek is. Dan heb jij persoonlijk genezing nodig. En dan kan jij dat maar beter erkennen en daar de nodige stappen voor nemen. 

Het is ook nog zo dat we in het echt geen individueel ego zijn. We zijn mens, net zoals een druppel water nog steeds water is. Dat betekent dat we niet zozeer als Pietje of Marietje verlossing nodig hebben, maar als mens; die oude Adam. Dáárvoor is Jezus gekomen. Om in plaats van die oude Adam letterlijk te sterven. Door voor mij, nazaat van Adam, te sterven. Door Adams/mijn verziekte karma op zich te nemen en zo de mens, ook mij, een nieuwe identiteit te geven.

Die nieuwe identiteit wordt voor mij pas een feit als ik erken die verlossing loeihard nodig te hebben. Door net zoals Jezus deed, de verantwoordelijkheid voor Adams falen op me te nemen en zo als het ware met Jezus te sterven aan mijn oude ik-identiteit. Mijn oude ikje aan het kruis.

Dan pas kan ik ook deelhebben aan de verrijzenis van Jezus, de nieuwe Adam. Wedergeboren als een nieuwe mens. Niet meer een mens, gedicteerd door de natuur van die gevallen oude Adam, maar door de natuur van de nieuwe Adam; Jezus. Ondergedompeld in de dood met Jezus en met Hem verrezen door Gods opstandingskracht. Herboren uit water en Geest!

Het paradijs is het Allerheiligste. De poort werd door angstaanjagende cherubs met vlammende zwaarden bewaakt. Onmogelijk voor de oude Adam en nazaten te passeren. Zo was ook in de tabernakel en in de tempel het Allerheiligste voor iedereen afgesloten. Door middel van een zwaar gordijn met daarop reusachtige cherubs geborduurd. Angstaanjagende wezens met vlammende zwaarden. Toen Jezus de Geest gaf, scheurde dat gordijn van bovenaf in stukken. De weg tot het Allerheiligste was vrij! De betovering verbroken!

Nu kan ik geloven dat ik in Christus wedergeboren ben. De kans is desondanks groot dat ik nog steeds met de maat van goed en kwaad meet. Daarmee loochen ik dan mijn wedergeboorte en verandert er in de praktijk weinig. Het is van het allergrootste belang om met een andere maat te gaan meten. Dat is mogelijk als we als de wiedeweerga voorbij dat gescheurde voorhangsel gaan. Want in dat Allerheiligste woont God, die tegelijkertijd de Levensboom is. We mogen volop van die boom eten. De vrucht is zalig en genezend. Het is Gods Liefde en die Liefde kent geen einde. 

Hoe doen we dat in de praktijk? Ons brein is het terrein waar de verleider/aanklager de weg weet. Daar waar we dualistisch bezig zijn. We kunnen die bovenkamer nog zo ontwikkelen; het zal slechts tot nog meer dualisme leiden. Het meten met de maat van goed en kwaad, positief en negatief, progressief en conservatief, these en antithese. Zelfs kwesties over geloof en kerk ontkomen niet aan dat tweeledig breinwerk. Een TWEEvoudigheid, die vanzelf zo ingewikkeld wordt, dat je er niet meer uit komt.

Het is ons hart, waar het om gaat. Een hart gereinigd door het offer van Jezus. Ons hart, ons binnenste, is gemaakt voor eenheidsbesef. EENvoudig levend in en vanuit ons hart kunnen we proeven van Gods heerlijkheid. Vertrouwend zonder te willen begrijpen.

Het houden van stille tijd staat hoog aangeschreven in christelijke kringen. Maar is die stille tijd wel zo stil? Of is het ook weer het afwerken van een stichtelijk programma? 

Laten we in deze dagen voor Pasen regelmatig tijd en gelegenheid reserveren om echt stil te worden in het besef van Gods tegenwoordigheid. Ons hele wezen nog maar eens aan de Heer toevertrouwen. Met een bede van overgave en afhankelijkheid. Dan kan het maar zo gebeuren dat we vervuld worden met een Vrede die niet van deze wereld is. Die alle verstand te boven gaat. Dan kan maar zo via Gods Geest de Liefde stromen, die vermeerdert naarmate we die laten stromen naar onze medemens. Naar vriend en vijand.

Met een juichend credo op onze lippen: “HET IS VOLBRACHT!”