'Wat een ingrijpende situatie!', merkt ds. P. D. J. Buijs op. 'Laten we altijd eerst maar beginnen om te proberen ons dat in te denken. We komen in de Bijbel heel wat mensen tegen die het op de een of andere manier moeilijk hadden in hun leven. Wat is het bijzonder dat de Heere dan een toevlucht wil zijn. Het leven is ons door de Heere gegeven. Hij alleen heeft ook het recht het weer te nemen. Daarmee in verband staat het gebod: 'U zult niet doodslaan.' Als we het leven in eigen hand nemen (en dat gebeurt ook bij euthanasie), onttrekken we het aan de zeggenschap van onze Schepper. 

Nu kan het een enorme worsteling zijn om het zo te beleven. Want het moet je maar eens gebeuren dat je lichaam je finaal in de steek laat (zoals bij je zusje blijkbaar het geval is). Begrijpelijk dat dan moedeloosheid toeslaat en dat de verleiding groot wordt om het leven te laten beëindigen. Denk aan Job die het verlangen naar het einde van zijn leven ook onomwonden uitspreekt. Maar wat we kunnen begrijpen, is daarmee nog niet goed te praten. We zullen halt moeten houden voor de grens die God in Zijn Woord trekt.

Wél mag er alles aan gedaan worden om het lijden zoveel mogelijk te verzachten. Dat kan soms gebeuren door verantwoorde middelen (denk aan morfine die in een bepaald stadium kan worden toegediend), maar vooral: door persoonlijke aanwezigheid. We moeten eenzaamheid van degene die lijdt, voorkomen. Wéés er, bied de helpende hand, en: reik troost aan vanuit Gods Woord', aldus de christelijke gereformeerde predikant uit Nunspeet.