Urgentie
Abortus is sinds de jaren tachtig bij wet geregeld. Legalisatie leidt tot normalisatie dus de intensieve discussie vervaagde. Er was minder media aandacht en het overheersende idee leek te zijn dat het nu gewoon goed geregeld was. Veertig jaar later blijkt dit toch anders te liggen. Het lijkt er zelfs op dat het onderwerp steeds intensiever besproken wordt. Ook omdat er in de loop der tijd een hoop taboe is afgesleten. Met name onder jongeren merken we nog weinig schroom om openlijk te praten over dit onderwerp. Schoolklassen voeren onderlinge debatten over de vraag of abortus legaal moet blijven en zo ja tot welke zwangerschapsweek; voor- en tegenstanders van abortusrechten worden regelmatig door studenten gevraagd om een interview voor hun studieopdracht.

Maar de gelovige prolifer moet ook eerlijk zijn tegen zichzelf. De toegang tot abortus is de afgelopen jaren alleen maar meer toegenomen en enige beperking lijkt nog altijd ver weg. Mede daarom wil de NPV nog meer taboes doorbreken als het gaat om abortus, zoals het idee dat je niet kritisch op de abortuswet mag zijn omdat je anders wordt gezien als vrouwenonderdrukker. Ook willen we mythes ontkrachten en eerlijke informatie geven over wat een abortus daadwerkelijk is en wat het doet met een ongeboren mens.

Cultuurdenken
Omdat ik ver buiten de reikwijdte van christelijke normen en waarden opgroeide, weet ik hoe jongeren in een seculiere cultuur worden geïnformeerd over abortus. Het wordt gebracht als een simpele ingreep waarbij er een klompje cellen wordt verwijderd “zodat je geen kind krijgt”. Een behandeling die in werkelijkheid het leven van een ander en zwakker mens beëindigt, moesten we vooral zien als een “zwangerschapsafbreking”. Niets binnen die cultuur stimuleert jongeren om het onderwerp abortus van dichtbij te bekijken. Vandaar dat taalgebruik zo belangrijk is. Want taal vormt niet alleen onze kijk op dingen, maar het bepaalt ook in grote mate hoe zorgvuldig we naar die dingen kijken.

Het is met name die groep die de NPV wil bereiken met ‘De Podcast van je Leven!’ Het is de groep die nooit werd gestimuleerd om na te denken over de ethische gevolgen van abortus. We willen mensen uitdagen om hun default-positie over dit onderwerp onder de loep te nemen. Het mooie van het prolifestandpunt is dan ook dat het volledig kan staan op één seculier of één christelijk been. Maar als je ze beide onder je weet, ben je pas echt onderweg voor het leven!

Ik besloot de abortusdiscussie wel van dichtbij te bekijken, omdat ik voor mezelf wilde verklaren waarom ik zo trots was op het progressieve abortusbeleid van ons land. Door te zien wat het ongeboren leven is, raakte ik ervan overtuigd dat een abortus geen klompje cellen verwijdert maar het leven beëindigt van een mens, met dezelfde hoeveelheid DNA als ieder ander mens. Ik was om en wist: abortus kent ernstige morele problemen die niet of nauwelijks besproken mogen worden.

Bekering
Ik wou dat ik kon vertellen dat ik direct in actie kwam. De nieuwe overtuiging was er wel, maar de stap om hiermee naar buiten te treden was groot. Pas toen ik een decennium later christen werd, begon ik de urgentie van het probleem te zien. Ik wilde gehoor geven aan de Bijbelse opdracht om op te komen voor de zwakkeren van de samenleving. En omdat de God van Abraham, Isaak en Jacob (net als de huidige wetenschap) zegt dat het individuele leven begint bij de bevruchting, zag ik ongeboren kinderen als onze medeburgers. Wat maakt het uit dat ze nog niet kunnen zien, denken, voelen en spreken op de manier waarop wij dat kunnen? Ze horen erbij!

Na mijn bekering kwam er ook compassie voor de vrouw die met abortus te maken krijgt. Ik snapte veel beter dan voorheen welke problemen kunnen bijdragen aan een abortuswens. Binnen de prolifebeweging trof ik mensen die er precies zo over denken en hard willen werken om zulke vrouwen bij te staan, zowel voor als na een abortus.

Interessante gasten
Terug naar de vraag waarmee ik begon: valt er wel zoveel te vertellen over abortus dat het twaalf podcastafleveringen rechtvaardigt? Wij geloven van wel! De eerste aflevering ging al over de moslima Emily. Bij de 20-wekenecho kregen zij en haar man te horen dat hun kindje een hersenafwijking heeft. In de gesprekken die volgden voelde Emily zich door artsen onder druk gezet om voor abortus te kiezen, terwijl ze in het eerste gesprek al aangaf dat dit nooit een optie is. De aflevering met Emily is al hier te beluisteren.

In de volgende aflevering wil ik in gesprek met een christelijke anesthesist om het te hebben over pijnervaring bij een ongeboren kind. Chirurgen kunnen al opereren op foetussen in de baarmoeder, maar geven dan uit voorzorg wel een verdoving. Waarom gebeurt dit niet bij abortus en wat zegt het feit dat ze mogelijk pijn kunnen voelen over hun menselijkheid?

Verder komt er een gesprek met een tienermoeder en de strijd die zij met haar familie moest uitvechten om te kunnen kiezen voor haar kindje. Ook is er een gesprek gepland met een feministe die haar mening over abortus niet onder stoelen of banken steekt. Vrij vertaald zegt zij zonder schroom dat abortus moord is, maar wel een recht van de vrouw moet blijven. Verder volgen er nog gesprekken met onder andere een waakster bij een abortuskliniek en met een ethicus over de morele kanten van abortus. Ook hopen we op een gesprek met een prolifespreekster uit Canada die haar argumenten tegen abortus met ons deelt.

Abonneer je dus snel op Spotify, iTunes of YouTube. Of houd de website van de NPV in de gaten voor nieuwe afleveringen.

Bovenstaand artikel is geschreven door Chris Develing, beleidsadviseur van NPV - Zorg voor het leven.