Een volk dat samen opstond op 7 oktober
In een videoboodschap herinnerde Bennett aan de terreuraanslag van Hamas op 7 oktober, waarbij 1.200 Israëli’s omkwamen. Hij noemde de daders “boosaardige terroristen” en zei dat zij niet alleen lichamen wilden vernietigen, maar ook de geest van Israël.

Toch bleek volgens hem juist het tegenovergestelde: “Het volk van Israël toonde zich als een natie van leeuwen.” Mensen uit heel het land snelden zonder aarzelen naar het zuiden om anderen te redden. Bennett noemde meerdere burgers die hun leven gaven en benadrukte dat er in die uren geen religieuze of politieke scheidslijnen waren. “Er was één groot, verenigd volk van Israël.”

Ongelijke last op reservisten
De twee jaar durende oorlog in Gaza heeft volgens Bennett pijnlijk duidelijk gemaakt dat de lasten ongelijk verdeeld zijn. Reservisten draaien extreem veel dagen en raken financieel en persoonlijk uitgeput. Hij waarschuwde: “De IDF komt ongeveer 20.000 soldaten tekort. Er zijn maar twee opties. Of we vragen onze charedische broeders mee te doen, of we verplichten reservisten tot nog eens 120 dagen per jaar en plegen roofbouw op hun gezinnen en beroep.”

Toch kiest de regering volgens Bennett voor een wet die dienstplicht juist onmogelijk maakt. Hij wees op bepalingen die volgens hem misleidend zijn. Zo zou de wet onmiddellijke amnestie geven aan huidige dienstweigeraars en charedische mannen die tot hun zesentwintigste studeren levenslang vrijstellen van dienst. Bennett benadrukte dat niet alleen hij, maar ook militaire leiders en politici bezwaar hebben.

Bijbelse oproep tot verantwoordelijkheid
Bennett verwierp de bewering dat Torahstudie onverenigbaar is met militaire dienst. Hij verwees naar Mozes’ woorden: “Zullen uw broeders ten strijde trekken terwijl u hier blijft zitten?” (Numeri 32:6). Volgens hem roept de Schrift op tot verantwoordelijkheid voor het volk. Hij benadrukte dat grote figuren uit de Bijbel niet alleen bidders maar ook strijders waren: Jozua, Gideon en David.

Het voorbeeld van de religieus-zionistische gemeenschap toont volgens hem dat studie en dienst wel degelijk samen kunnen gaan. “Met de Gemara in de hand, midden in Khan Younis. Dit is echte Joodse toewijding.”

Bennett sloot af met een oproep tot nationale eenheid: “We kunnen alleen één volk zijn wanneer we allemaal dienen.” Hij waarschuwde dat elke politicus die voor deze wet stemt “een blijvend teken van schande” zal dragen. Toch eindigde hij hoopvol: “Wij verliezen de hoop niet. Het volk van Israël leeft.”