“Ik had een heel goede vriend waar ik wel eens mee wandelde. Hij had heel leuk werk, een leuk gezin, een lieve vrouw en lieve kinderen en kleinkinderen. Hij was een ontzettende vrolijkerd. We hadden samen heel veel plezier en waren allebei kinderen van de Heere. We konden daar zoveel over praten. Heb je ook zo’n vriend? Dat is zo mooi man. 

We maakten een keer een mooie wandeling en hadden een heel serieus gesprek toen hij ineens tegen mij zei: ‘Soms verlang ik er echt naar om te sterven’. Ik dacht: ‘Huh?’ ‘Waarom?’, vroeg ik hem. ‘Zou er wat ergs zijn?’, dacht ik. Hij zei met tranen in zijn ogen: ‘Dan zou ik nooit meer zonde doen en kan ik nooit meer de Vader in de hemel pijn doen.’ Hij had daar zo’n verdriet van. Hij wilde niet per se dood of bij zijn vrouw weg. Nee, hij wilde niet meer zondigen.”

Dat is best wel mooi, toch? Kohlbrugge zei het zo: ‘Als ik sterf, wordt elke dag de band van de zonde en dwingelandij verbroken.’ Dat is toch mooi gezegd? Dat raak je dan kwijt. Daarom zegt Paulus ook een keer dat hij wel wenste ontbonden te zijn en met Christus te wezen. Dat is verreweg het beste, zegt Paulus. Hij voelt zich een ellendig mens en heeft last van het lichaam, dat altijd maar het verkeerde wil en zondigt.”

Daarom is de dood voor een kind van God geen zwart gat of een blinde muur. De Heidelberger (Catechismus, red.) zegt het heel mooi: ‘Als een kind van God sterft, dan is het sterven een deur'. Een deur, een doorgang naar het eeuwige leven. Zoals ook Psalm 118 dat zegt: ‘Dit is de poort des Heeren. Daar zal het rechtvaardig volk doorheen treden.' Die poort heeft Christus geopend.”

Bekijk in onderstaande video het bewuste preekfragment van ds. M. Messemaker terug. Onderstaande beelden zijn afkomstig van het YouTube-kanaal Evangelie Herauten. Op dagelijkse basis plaatst dit kanaal preekfragmenten van reformatorische dominees uit verschillende kerkverbanden.