'Simchat Thora wordt vaak vertaald met ‘Vreugde der Wet’, hoewel het woord ‘Thora’ meer de betekenis heeft van onderwijzing dan van wet', schreef Stichting Israël en de Bijbel eerder. 'Met dit feest wordt gevierd dat het Joodse volk van God, via Mozes, de Thora ontving. Er is vreugde omdat de Thora (eerste vijf boeken van Mozes) een lamp voor de voeten is. Door die Thora kunnen we ons ontwikkelen tot de mens die we moeten zijn, zo is de Joodse gedachte.

Op Simchat Thora komt men aan het slot van de jaarlijkse lezing van de gehele Thora.Op deze dag worden de laatste verzen van Deuteronomium gelezen, waarna meteen verder wordt gegaan met het eerste hoofdstuk van Genesis. Daarmee is de jaarlijkse lezing van de Thora een cyclus en heeft de Thora zelf dus, als het ware, geen einde.'

'De viering van Simchat Thora gaat met grote uitbundigheid gepaard', schreef ds. C. J. van den Boogert eerder namens de Christelijke Gereformeerde Kerken (CGK). Zowel in de avonddienst als in de daaropvolgende morgendienst worden de Thora-rollen uit de ark gehaald en wordt met de rollen in de armen rondgedanst.

Om de Bima, de verhoging waarop uit de Thora-rol wordt gelezen, vinden zeven omgangen (hakafót) plaats. Daarbij dragen de gelovigen de rollen in hun armen mee. Tijdens de processie worden gebeden uitgesproken. Ook de kinderen sluiten zich bij de processie aan. In de liberale gemeenten worden ook de vrouwen en eventueel andere aanwezigen daarbij betrokken.

Na de gebeden, die bij elke rondgang worden uitgesproken, zingt en danst de gemeente met de Thora-rollen. Het gaat bij deze uitbundige vreugde-uitingen om niets anders dan om de erkenning van: ‘Gij hebt het te zien gekregen, opdat gij zult weten, dat de HERE de enige God is; er is geen ander behalve Hij’ (Deut. 4:35).'

Geert-Jan van der Spek heeft het voorrecht gehad om Simchat Thora in Jeruzalem mee te maken, zo schreef hij eerder op de website van Isreality. '’s Avonds bevond ik mij bij de westelijke muur van de Tempel (m.a.w. Klaagmuur, maar deze benaming vind ik niet passen). Er werden toen door leeftijdsgenoten uit een Rabbijnse leerschool Psalmen gezongen en er werd gedanst. Op een gegeven moment werden de Thorarollen uit de kast gehaald en werd er om de beurt mee gedanst.

Ik stond van een afstand te kijken, maar sommige jongens wenkten mij. De dans zag er niet moeilijk uit, dus ik sloot mij aan. De ene na de andere Psalm werd aangeheven. Na een tijdje kreeg ik de Thorarol in mijn handen gedrukt. Voorzichtig probeerde ik ermee te dansen, bang om het te laten vallen. Veel Joden liepen langs om een kus te geven op de Thora. Dit was voor mij een bijzondere ontmoeting met het Joodse geloof. Wat ik die avond gezien heb, is een groot ontzag voor God en liefde voor Zijn Woord. Het zette mij aan het denken…', stelde hij verwijzen naar 'Hoe lief heb ik Uw wet!' (Psalm 119).