Langs anderhalve kilometer Katwijks strand staat een heel aantal strandpaviljoens opgesteld. Sommige worden in de winter afgebroken, andere trotseren weer en wind en zijn het hele jaar open. Die strandpaviljoens - in de volksmond: strandtenten - zijn in betrekkelijk korte tijd een onmisbaar onderdeel van het strandleven geworden. En wat nu zo aardig is: volgens mij kan de Katwijkse kerk iets leren van de Katwijkse strandtent.

Vele vestigingen
Het eerste wat opvalt, is de hoeveelheid strandtenten. Bij elke strandopgang vind je er minstens één. Vanuit het raam van de studeerkamer zie ik de vlaggetjes wapperen van Paal 14, maar verderop ook van Surf & Beach en wie weet wat er verderop nog allemaal te vinden is. Er is keuze in overvloed.

Overal kun je op een stoeltje gaan zitten of een bankje. Overal is eten en drinken te krijgen. Overal is de menukaart weer net even anders en overal staat weer een verschillende kok in de keuken. De prijzen kunnen soms ook een beetje verschillen. Misschien eet u daarom wel liever bij de een dan bij de ander. Misschien hebt u een vaste stek. Omdat je ouders er ook altijd zitten. Of misschien spreek je met je vriendinnen de ene keer af om naar Key West te gaan en de andere keer naar Zee & Zon. Misschien kom je er heel geregeld. Misschien kom je er nauwelijks of nooit. Ja, vroeger nog wel…

Zo is het in de kerk ook. Vestigingen zijn er in overvloed. Onze hervormde gemeente alleen al heeft vijf kerkgebouwen en acht predikantsplaatsen. Voor veel Katwijkers is het onbestaanbaar dat een doorsnee gemeente in Nederland het moet doen met één kerkje en één dominee, of die nu naar je smaak is of niet… Ook in de kerk heb je vaste klanten en rondwandelaars. Mensen die trouw hun plekje innemen en mensen die zichzelf soms bijna per ongeluk in de kerk aantreffen. En alles daartussen. Je hebt christenen met een sterke overtuiging dat er maar één kerk is (dat is natuurlijk de kerk waar je zelf kerkt), en dat de rest nooit deugen kan. Al heb je er nooit een hap gegeten.

Eén leverancier
Maar een strandtent is en blijft een strandtent. Zo blijft ook een kerk een kerk.
Je kunt er een ander vlaggetje op zetten natuurlijk. En je kunt de muren zachtblauw of knalgroen verven. Je kunt er zachte stoeltjes plaatsen of harde banken. Maar dat maakt in de kern geen verschil. Zo lees ik in mijn Bijbel geen letter over kerkverbanden of modaliteiten. Wel veel over gemeenten die zich aan elkaar verbonden weten door hun geloof in dezelfde Heiland, Jezus Christus. Over onderlinge liefde, betrokkenheid en vrijgevigheid; u vindt daar iets over in 2 Korinthe 8 en 9.

En dan nog iets. Elke ochtend worden de strandtenten bevoorraad. Die bevoorrading wordt aangevoerd per vrachtwagen. U moet het maar niet verder vertellen, maar: het is één en dezelfde vrachtwagen die alle verschillende strandtenten één voor één afgaat. Dus overal wordt in feite dezelfde kost geserveerd - al zal niet elke kok even bedreven zijn in de keuken. En er wordt uit hetzelfde vaatje getapt - al zullen niet overal de glazen even schoongepoetst zijn. Zo ligt in elke Katwijkse kerk hetzelfde Woord open, en dezelfde Geest wil er wonen en werken.

Maken de verschillen dan helemaal niets uit? Natuurlijk wel. Wij zijn niet per ongeluk hervormd. En wij houden de gereformeerde belijdenis hoog, omdat we daarin de Bijbelse denklijnen op zijn helderst verwoord zien. Maar gezond samen kerkzijn is allereerst gericht op wat ons bindt. En vooruit, dan hebben we het daarna wel eens een keer over wat ons scheidt.

Ds. G. van Zanden is predikant van de hervormde gemeente (PKN) in Katwijk. Bovenstaande meditatie verscheen onlangs in de kerkbode en is met toestemming overgenomen door Cvandaag.