Hanne groeide op te midden van de Afrikaanse geuren en geluiden. Haar vader en moeder waren uitgezonden door de GZB (Gereformeerde Zendingsbond) en werkten als arts en psycholoog mee aan een project dat draaide rondom de bestrijding van hiv- en aidsinfecties. Afrika heeft sinds haar kinderjaren een speciale plek in haar hart. “Al voel ik me helemaal Nederlands”.

Daar, in Zimbabwe, krijgt ze het verlangen “om iets terug te doen”. “Ik weet niet of ik zou kunnen wat mijn ouders deden: het was er bijvoorbeeld niet altijd veilig. Maar ik ben wel in de positie om iets terug te doen richting God.”

En wat is er mooier dan die uitdaging bij Mercy Ships aan te gaan: nog zo’n herinnering uit haar vroege jaren. “Als klein meisje keek ik naar Fride op het schip, een programma dat ging over een meisje dat ongeveer even oud was als ik en op de Africa Mercy woonde.” Het leven op dat ziekenhuisschip had veel gelijkenissen met Hannes leven: “Ik miste ook mijn oma, leefde ook in een gemeenschap in Afrika. Ik kon me heel erg spiegelen. Sindsdien is het altijd in mijn hoofd gebleven.”

Een paar weken geleden werd die langgekoesterde wens werkelijkheid. Nadat ze afgelopen jaar haar examens aan de middelbare school afrondde, is ze als lid van het Hospitalityteam nu gastvrouw voor vrijwilligers op de Africa Mercy. “Bijna elke dag komen er nieuwe mensen aan. En iedere dag is anders: soms maken we bedden op voor nieuwe vrijwilligers, werken we administratie bij of brengen we chocolaatjes bij de jarigen.”

“Vandaag zou trouwens een hoge pief het schip bezoeken. We maakten koekjes, hadden tafels mooi klaargezet.” Grinnikend: “Maar het ging op z’n Afrikaans: hij kwam niet opdagen.”

Een community als die van Mercy Ships vind je op geen andere plek, denkt Hanne: “Ik hou ervan om veel mensen om mij heen te hebben. Ik moet erop letten dat ik vroeg naar bed ga en nog even lees. Het is zo bijzonder dat je iedereen ook overal tegenkomt. Mijn leidinggevende zie ik bijvoorbeeld ook bij de lunch en het avondeten. Daardoor gaat de samenwerking tussen iedereen ook zo goed: dat vind ik wel heel bijzonder. We zijn op een schip met hetzelfde doel, en allemaal ver weg van huis.”

De Oegstgeestse is van zins voor vijf maanden op de Africa Mercy te blijven. “Gezinnen komen soms voor meerdere jaren, artsen blijven af en toe maar twee weken.” Waar ze de komende maanden naar uitziet? “Ik ben enorm benieuwd naar kerst op het schip. Voor Amerikanen is dat wel echt een ding: zij vliegen er soms zelfs voor terug. In het contact met patiënten hoop ik dat de coronabeperkingen wat minder worden, zodat we iets meer in aanraking met patiënten komen. “

Op de ziekenhuisschepen van MercyShips is corona nog iets om goed rekening mee te houden: met veel mensen op een klein oppervlak gaat zo’n virus snel rond. “Iedereen is hier erg voorzichtig, als jij het hebt, besmet je in ieder geval je kamergenoten.” Af en toe is er een leuk uitstapje: “Als een patiënt wordt ontslagen, doen ze vaak een mededeling door de intercom en kunnen we ze vanaf het schip uitzwaaien.”

Ondertussen leert Hanne veel van andere vrijwilligers op het ziekenhuisschip. “Je bent allemaal met mensen die veel met hun geloof bezig zijn. En dan hoefde ik niet veel op te geven, anderen verkochten hun huis en zeiden hun baan op. Daar heb ik nu al veel van geleerd.” Wat ze hoopt te vinden op de Africa Mercy? “Ik denk dat ik wil leren of dit wat voor mij is. Om in de toekomst wellicht terug te komen of iets anders in deze richting te doen.”

En stiekem hoopt ze de komende tijd meer inzicht te krijgen in haar plannen voor de komende jaren. “Als mensen mij vragen wat ik volgend jaar ga doen, vertel ik ze dat ik dat nog niet goed weet. Dan zeggen ze: ‘Oh, je bent er nog over aan het bidden.’ Dat is wel mooi.”

Ook benieuwd naar de mogelijkheden om bij Mercy Ships een tussenjaar te doen of er op een ander moment vrijwilliger te zijn? Kijk dan op de website.