Viktor Blum blikt terug op het leven vroeger in Estland: ‘We wisten wel dat we Joods waren, maar religie was verboden. En als professor in mijn geliefde filosofie aan de universiteit van Tallinn en Tartu moest ik ook wetenschappelijk atheïsme onderwijzen. Ik geloofde niet echt in wat ik onderwees, maar onder het communisme moest dat nu eenmaal.’

De weg met de Heer begon voor Viktor en Julia in 1990 toen zij tijdens een vakantie in Estland een man ontmoetten die hen een flyer gaf met de titel ‘chaim’, wat leven betekent in het Hebreeuws. Het intrigeerde hen omdat ze al langere tijd op zoek waren naar meer diepgang in hun leven. De Blums waren net als veel voormalig Sovjet-Joden begonnen met het bestuderen van Hebreeuws, ter voorbereiding op hun alijah (emigratie naar Israël). Julia vertelt: ‘Deze man had een roeping onder het Joodse volk en eindelijk vond hij nu Joden die geïnteresseerd waren in zijn verhaal. Wij gingen in op zijn uitnodiging om langs te komen.’ 

Als messiasbelijders naar Israël
Het jonge echtpaar wilde intussen zo snel mogelijk naar Israël emigreren, maar omdat begin 1991 de Golfoorlog uitbrak en er Irakese raketten op Israël vielen, besloten ze nog één zomer in Estland te blijven. En die tijd gebruikte God om zich te openbaren aan hen. In een periode van twee weken kwamen ze beiden tot geloof in hun Joodse Messias Jezus. Later begrepen ze dat God een goede reden had om hen nog even in Estland te houden, Hij wilde dat ze als messiasbelijdende Joden naar Zion zouden gaan.

Een paar maanden later kwamen ze als kersverse gelovigen dan toch aan in Israël. Ze kenden niemand en het was een zware tijd. Julia: ‘We hadden nul familie en vrienden hier. Ons enige contactpersoon hier was de God van Abraham, Isaäk en Jacob.’ Omdat Estland na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie nog geen banden met Israël had, werd Viktor gevraagd de eerste Estlandse diplomaat te worden in Israël. Viktor: ‘Ik had drie banen. Ik was schoonmaker in de sportschool, PhD-student en ik was diplomaat zonder Mercedes en zonder secretaresse.’ 

De stroom nieuwkomers uit de voormalige Sovjet-Unie kwam in die tijd snel op gang. Viktor en Julia ontvingen een roeping om voor die mensen te zorgen. Ze wilden dat niemand zich zo eenzaam zou voelen als zij zelf zich in het begin hadden gevoeld. Sommige nieuwkomers kwamen een dag na hun aankomst al op bezoek bij de familie Blum en al snel ontstond een huisgemeente die later uitgroeide tot de gemeente Even Israel (Rots van Israël) in Jeruzalem, destijds de grootste Russischtalige gemeente.

Isaäk en Ismaël
Julia richtte zich op het schrijven van boeken. Een proces waarin God haar veel heeft geleerd. ‘Een Russische man mailde mij om te bedanken voor mijn vorige boek Als U de zoon van God bent. In die mail zei hij ook dat ik niet moest twijfelen als de Heilige Geest mij ooit duidelijk zou maken dat ik moest schrijven over Isaäk of Ismaël. Het hield me lange tijd bezig en uiteindelijk heb ik dit boek over Isaäk en Ismaël geschreven, omdat ik zoveel vragen had bij dit verhaal. Hoe kon Abraham een tiener als Ismaël het huis uit zetten? Door erover te schrijven, laat je de pijn van die persoon je hart binnenkomen.’ 

Zo kwam Abraham had twee zonen tot stand. Het boek schrijft over het plan van God met beide zonen van Abraham en hoe ze elkaar nodig hebben om tot hun bestemming te komen. Het schrijven leerde Julia anders kijken naar het conflict tussen Jood en Arabier. ‘Het maakte me eigenlijk nog hopelozer over de situatie en de politiek in ons land. Voor ik het boek schreef, wist ik waar mijn loyaliteit lag. Maar na het schrijven werd het moeilijker om het conflict zwart-wit te zien met the good guys and the bad guys.’ Alles wat de Heer hier heeft geopenbaard had slechts één doel: om te genezen. Om die martelende breuk te helen die bijna vierduizend jaar geleden begon tussen Isaäk en Ismaël.” 

In 2021 diende zich een nieuw hoofdstuk aan in het leven van het echtpaar Blum. Het echtpaar wilde graag van de stad naar de kust verhuizen, dichtbij de zee. Maar tijdens een gebed maakte de Heer aan Julia duidelijk dat zij zullen gaan ‘ploegen’. Zo kwamen ze terecht in hun huidige woonplaats Harish. Niet aan de zee, maar wel een stad die past bij dat gebed. Want harish in het Hebreeuws betekent ploeg. ‘Toen we dat ontdekten, kregen we rust in ons hart.’ 

Knipogen van God
Maar het verhaal rond de namen van woonplekken is nog niet af. In Jeruzalem genoten Viktor en Julia altijd van het samen bestuderen en bediscussiëren van de Torah. Een klein groepje mensen dat dit doet, wordt een havruta genoemd in het Hebreeuws. En geloof het of niet, maar In Harish kwam er een appartement beschikbaar in de Havrutastraat. Het is vooral bijzonder omdat dit de enige straat in heel Israël is met deze naam en bovendien een zijstraat van de Kehilastraat. En kehila betekent gemeente in het Hebreeuws. Een adres dus met de nodige knipogen van God. Julia: ‘Onze taak is om hier de grond om te ploegen zodat andere gelovigen hier zullen gaan zaaien en oogsten.’