Het christelijk geloof is helemaal niet zo'n mooi geloof. "Niet als je in die termen praat. De Bijbel stelt dat het hopeloos is met ons mensen. Het is niet mooi. Dat de duivel de overste van de wereld is en we van nature God en onze naaste te haten, dat is ook al niet mooi." Armoe troef dus, al is dat nog "zwak uitgedrukt". Dat zegt prof. dr. W. J. op ’t Hof in gesprek met CIP.nl. "Wat daar tegenover staat, is Christus." Maar ook dat is niet 'mooi'. "Dat betekent namelijk dat de Heere Zijn enig lieve Zoon heeft moeten laten sterven." Daar moet en mag niet lichtvaardig over gedacht worden. Dat gebeurt volgens Op 't Hof wel. "Christenen lopen weg met Golgotha maar er zijn een heleboel die niet beseffen wat de zwaarte daarvan is."

Dat mensen volgens de predikant te gemakkelijk over Golgotha denken, maakt hij duidelijk met een verhaal. "Ik was eens op bezoek bij een gemeentelid in het ziekenhuis. We spraken met elkaar en er mengde zich een andere vrouw in ons gesprek. 'Jij bent zo'n zware dominee,' zei ze. Ik zeg: 'Vertelt u dan maar hoe u erover denkt.' Ze vertelde dat God liefde was en weet ik allemaal niet wat. Ik zei tegen haar: 'Heeft u kinderen? Zou u een kind willen missen?' 'Nee,' antwoordde ze. 'Als je dan de Bijbelse boodschap neemt, Golgotha, dat is wat het de Heere gekost heeft.' Het gruwelijke aspect van het Evangelie landt vaak niet bij christenen. "En daarmee is het dus geen echt geloof. Dan is het zo oppervlakkig, dat in mijn ogen nergens naar lijkt. Dan besef je niet de diepte van de goddelijke ontferming. Dat is ongelofelijk, dat je de moordenaars van je kind liefhebt. In die zin is de Bijbelse boodschap uniek."

Veel veronderstelde bekeringen van christenen zijn volgens de predikant dan ook niet echt. "Daarmee wordt de Heere enorm veel oneer mee aangedaan."

"Akkoord. Maar ik denk dat de majesteit van God meer blijkt uit de vernedering dan de verhoging van Zijn Zoon."

"Als ik de Bijbel mag geloven wel. Paulus zegt: 'Ik predik Christus'. Dan zegt hij niet 'Die is opgestaan', maar 'Die gekruisigd'. De opstanding hoort erbij, maar het Kruis is het hele punt. Als je dat overslaat en je hebt het dan over de opstanding, zoals de Grieks-Orthodoxe kerk, dan heb je bijna een symbolisch geloof waar de diepgang dan ook totaal ontbreekt. Maar dat geldt ook voor de christelijke kerk."

Op 't Hof:  "Het gebrek aan echte bevinding. Het kenmerk van echte bevinding is dat het vernedert. Het brengt ootmoed. Ik denk dat iets is wat ontzettend ontbreekt in kerken. Er heerst vaak een zekere gearriveerdheid. Evangelische christenen zijn vaak gearriveerd (ze gaan er vanuit dat ze behouden zijn, red.). Je hoeft met hen kennelijk niet meer over zonde te praten. Er wordt vaak lichtzinnig over gedaan. Terwijl je juist als christen zou moeten begrijpen hoeveel dat gekost heeft. Dan denk ik: dat is nou weer typisch het gearriveerd zijn terwijl je er uiteindelijk niets van kent. Dat zie ik ook bij refo's. Die denken ook dat ze er wel komen door keurig te leven, maar uiteindelijk merk je niets van een zekere verslagenheid en een zoeken van Christus. Het is overal. De een baseert het op een ingebeeld geloof, een ander op een net leven.. Het eindgericht zal het openbaren."

"Dat is ook zo. Dat geeft ook niets, omdat het uitdrijft naar Christus. Dat is de kern van het Evangelie. Niet meer ik, maar Christus leeft in mij. Ik hoor christenen altijd zeggen: 'Christus leeft in mij,' maar het eerste gedeelte van de uitspraak niet. Terwijl dat voor mij de kern is: 'Niet meer ik.' Niet in de zin dat de genade mensen totaal dood. Maar wel in geestelijk opzicht. Het dood de oude mens. Een mooie uitspraak van professor Wisse vind ik: 'Weet je wanneer ik bekeerd ben? Als je achter mijn baar aanloopt.' Met andere woorden: dan doe ik geen zonde meer. Tot dan moet je van Wisse niet teveel verwachten," aldus de Urker.

"Dat is allemaal zo."

"Ik denk dat waar je denkt dat je goed leeft, dat je het daar mis hebt. Wat mijn punt is, is niet dat je gebukt door het leven moet gaan, met je hoofd naar beneden. Het gaat erom dat je niet iets van jezelf moet denken. Dat is mijn punt altijd. Ik kom veel te veel christenen tegen die iets van zichzelf vinden. Dat is nou armzalig."

"Een echt christen zal vol verwondering 's morgens z'n ogen open slaan en denken: 'Ik ben er nog.' Dat is ook met de maaltijd ook. Dan mag een mens de vreugde en het blijdschap veel dieper smaken omdat hij steeds meer inleeft: ik ben het niet waard en ik verdien het niet. Wat op mij altijd de meeste indruk heeft gemaakt, is niet de gemaakte blijdschap van een heleboel zogenaamde christenen, maar als mensen de zwaarte van het leven te verwerken krijgen en ik die mensen zie, wanneer ze hun problemen overgeven aan de Heere."