Alexei Navalny heeft zijn levensweg moeten vinden in de chaotische nadagen van de Sovjet-Unie. Hij werd jurist en vond zijn roeping in het blootleggen en aanklagen van de intense corruptie van de machthebbers in zijn geliefde Rusland.

Miljoenen Russen leven in armoede en onvrijheid, terwijl het land alles in zich heeft om voor iedereen een vrij en welvarend lang te zijn. Zijn onderzoeksjournalistiek en zijn strijd voor een vrij Rusland gaven miljoenen Russen weer een stem. Hoop.

Navalny handelde in de geest van Jezus’ Bergrede, die hem zo diep had geraakt: ‘Zalig degenen die hongeren en dorsten naar gerechtigheid, want ze zullen verzadigd worden.’

Waar Navalny waarheid aan het licht bracht, liet Poetin zich ook nu van zijn duistere kant kennen. De poging om Navalny te vergiftigen mislukte ternauwernood.

Na zijn herstel in Duitsland – met dank aan Merkel – nam hij het besluit van zijn leven, waarop hij talloze keren is bevraagd.
‘Waarom ben je teruggekomen naar Rusland, Alexei?’
‘Omdat ik trouw wil zijn aan mijn overtuigingen', antwoordde hij steeds, 'en omdat ik het op al die bijeenkomsten in het hele land iedereen steeds heb beloofd: ‘Ik laat jullie en Rusland nooit in de steek!’

Navalny wist hoe Poetin een naam op een briefje kon krabbelen, waarna diegene vroeg of laat zou worden vermoord. Bij terugkeer in Rusland werd Navalny onmiddellijk gearresteerd en belandde hij in de zwaarste strafkampen steeds dichter bij de Noordpool.

‘Stel je het allerergste voor en bedenk dan dat ook dat niet het einde is’, schrijft hij. ‘Ik zal nooit meer de verjaardag van mijn kinderen vieren, Joelia nooit meer in mijn armen kunnen sluiten, niet bij de diploma-uitreiking van mijn kinderen zijn en ik kan in een onbekend graf worden gedumpt. Ik stel me het allerergste voor en ik aanvaard het.’

Navalny was lang een atheïst, maar werd bij de geboorte van zijn oudste dochter christen. Hij sprak zichzelf toe. ‘Als je gelooft in de man die zichzelf opofferde voor andere mensen. Als je gelooft dat je een ziel hebt die nooit zal sterven, dan hoef je ook niet meer bang te zijn.’

‘Ik moet het Koninkrijk van God zoeken en zijn gerechtigheid. Dan vangt Jezus voor mij wel de klappen op.’

In een tijd waarin nihilistische machthebbers op een achternamiddag het lot van een land en zijn miljoenen inwoners lijken te gaan bepalen, is het leven van Alexei Navalny een bron van hoop.
Er zijn - Goddank - dus nog steeds moedige mensen die in donkere tijden licht brengen.
Die - als de leugen regeert - de waarheid laten zien.
En die - als bijna iedereen uit angst zwijgt - zelfs de wreedste heersers tegenspreken.

Een strafkamp op de rand van de Poolcirkel was voor Alexei Navalny het einde. En het was een nieuw begin.