Psalm 53 wordt gezongen. Een kunstig lied van David op de wijs van de rietpijp. Ik stel me zo voor dat dat met een dwarsfluit of een blokfluit gebeurt. Er klinkt een mooi melodietje. Maar wat zijn die woorden eronder scherp! ‘Dwazen’, zo begint David, ‘denken bij zichzelf: ‘Er is geen God’. Dan gaat hij verder over die dwazen, over mensen die dus niet in God geloven: ‘Ze zijn afgegleden, ze zijn ontaard en geen een van hen deugt.’ Dan deelt David een soort profetievoorspelling: ‘Nog even en hen overvalt een heftige angst, een angst als nooit tevoren.’ 

Ik weet niet of je je wel eens hebt voorgesteld hoe het moet zijn om niet in God te geloven. Ik las ergens een keer dat mensen die niet in God geloven niet weten hoe het voelt om dat wel te doen. Mensen die wél in God geloven, weten ook hoe het voelt om niet in God te geloven. We hebben allemaal wel eens in de afgrond van de twijfel gekeken en we hebben allemaal wel eens gedacht: ‘Wat als het niet waar is’ en ‘Als God nou niet bestaat?’

Ik weet niet hoe dat bij jou ging, maar bij iedere keer als zo’n gedachte opkwam of als ik zo’n droom wel eens had, werd ik zwetend wakker. Dan voelde ik die angst waar David het hier over heeft: ‘Nog even en hen overvalt een hevige angst, een angst als nooit tevoren’. Want wat is het leven hier vandaag leeg als God er niet is en als ik aan mezelf en aan elkaar ben overgeleverd. Maar wat een leegte ook als je sterft en God is er niet. 

Ik ben pas mijn schoonouders verloren. We hebben twee keer aan een sterfbed gestaan en dan is het zo troostrijk als je ziet hoe juist op dat laatste moment iemand echt gedragen wordt over de laatste grens heen en met een grote glimlach sterft. Geen angst. Als je dat niet hebt, dan zou ik bang zijn. Maar wij hebben het wel. We mogen weten dat God onze God is Die ons draagt, nu en tot in eeuwigheid. Geen angst voor wie geloven.”

Bekijk in onderstaande video van IZB de bijdrage van Ron van der Spoel terug.