“Er werd gezegd: juist op de plekken waar het donker is, kun je Jezus ontmoeten”, vertelt Pauline. “Dat bleef hangen.” Ze herinnert zich hoe één gesprek alles veranderde. “Er was een mevrouw die stopte en vroeg: ‘Waarom doe jij dit?’ We raakten in gesprek en ze vertelde haar hele verhaal. Ze was heel eenzaam, had schulden en had geen contact meer met familie. Ik wist niet wat ik moest zeggen, maar ze liep met een glimlach weg. Daar merkte ik dat als je naar donkere plekken gaat en daar licht brengt, Jezus daar ook is. Vanaf dat moment wist ik: dit wil ik, hier wil ik zijn voor mensen die niemand ziet.”

Die overtuiging kreeg nieuwe richting toen ze als tiener een documentaire zag over jongeren in Rotterdam-Zuid. “Het raakte me dat het jongens waren die vanaf kinds af aan zoveel hadden meegemaakt. Er zijn er zoveel die opgroeien in armoede, in gebroken gezinnen om er uiteindelijk helemaal alleen voor te staan. Dan worden ze achttien en ‘probleemjongeren’ genoemd, maar het zijn nog steeds mensen, alleen met een gebrek aan liefde en veiligheid.”

Ze besloot een radicale stap te zetten. “Ik dacht: als ik iets wil doen voor deze jongeren, dan kan ik beter daar gaan wonen.” De overgang was groot. “Ik kwam van het platteland en woonde ineens in Tarwewijk. Ik kende die wereld niet, sprak de taal niet, maar was er wel. Gewoon aanwezig en dat werd gewaardeerd.”

Van ontmoeting naar missie
Wat ze daar zag, vormde de basis voor haar werk. “Er zijn heel veel jongeren die nergens bij horen. Erbij horen is zo belangrijk voor je identiteit en gevoel van veiligheid.”

Ze beschrijft twee reacties. “Een groep verhardt en zoekt aansluiting bij criminaliteit, maar een veel grotere groep trekt zich terug. Die wordt stil, eenzaam, angstig, depressief.” Voor die laatste groep miste ze iets. “Als jongere kom je dan in de GGZ en moet je over jezelf praten, terwijl het probleem vaak is dat je nergens bij hoort. Er zijn geen mensen die van je houden en die je waardevol vinden.” Daarom richtte ze stichting Netwerk Nieuw Rotterdam op. “Ik wilde een plek creëren waar jongeren wél kunnen meedoen.”

In haar werk draait het om nabijheid. Dat blijkt ook uit het verhaal van Tayrrell. “Hij was een stoere, verharde jongen, maar toen ik hem beter leerde kennen, zag ik dat hij was vastgelopen in zichzelf.” Ze herinnert zich een moment dat alles veranderde. “We zaten op de stoep en ik zei: ‘Wanneer doe je nou je masker af?’ Toen barstte hij in tranen uit.”

Jaren later kruisten hun wegen opnieuw. “Hij zocht een stageplek, kwam ons tegen en zag mijn naam. Hij mailde me en heeft anderhalf jaar stagegelopen, zijn diploma gehaald en werkt nu zelf als jongerenwerker.” Ze pauzeert even. “Het raakt me om te zien hoe hij zijn leven heeft omgebogen en hoe hij nu zelf anderen helpt.”

De aanpak van Pauline draait om samen optrekken. “We organiseren ontmoetingsactiviteiten, ontwikkelingsactiviteiten en vrijwilligersactiviteiten. Jongeren leren elkaar kennen, ontwikkelen zichzelf en zetten zich in voor anderen.” Juist dat laatste is volgens haar belangrijk. “Als je samen kookt voor daklozen of een maatje wordt van iemand, ontdek je dat je van waarde bent.” Haar geloof is daarbij een drijfveer. “Ik word gedreven door de liefde van God. Liefde is zo basaal, iedereen heeft het nodig en begrijpt het. Dat motiveert mij om moedig te zijn en stappen te zetten, ook als ik niet weet hoe het uitpakt.”

Kwetsbaarheid en vertrouwen
Tegelijk kent ze ook de kwetsbaarheid van dichtbij. “Ik weet hoe het is om je alleen en ongezien te voelen. Ik ben gepest op school.” In combinatie met de groei van haar organisatie en ingrijpende gebeurtenissen liep ze vast. “Ik heb te hard gewerkt, te veel verantwoordelijkheid genomen en te weinig voor mezelf gezorgd. In korte tijd verloor ik drie vrienden. Dat maakte me heel angstig.” Die periode dwong haar om opnieuw te leren vertrouwen. “Ik moest leren wat het betekent om op God te vertrouwen als je zelf de weg niet weet.”

Die ervaring bepaalt ook haar blik op jongeren. “Ik kijk door de ogen van Jezus naar mensen. Ik weet hoe kostbaar ze zijn. Je kunt zoveel fouten maken, maar er is altijd genade en er is altijd een volgende stap.” Juist in de donkerste momenten wil ze dat perspectief vasthouden. “Als jongeren niet meer weten wat de volgende stap is, geloof ik dat er altijd hoop is.”

Volgens Pauline ligt daar ook een bredere opdracht. “Er is een enorme toename van mentale problemen onder jongeren. En het antwoord is vaak: ga maar aan jezelf werken. Terwijl onze samenleving heel individualistisch is geworden en gemeenschappen ontbreken.” Ze is duidelijk in haar analyse. “We verwachten dat jongeren zelf hun netwerk opbouwen, maar dat is hartstikke ingewikkeld. Zeker als je al op achterstand staat.” Haar conclusie is helder. “Zelfredzaam bestaat niet, je moet samen redzaam zijn.”

Een plek om bij te horen
Die visie vertaalt zich in haar dromen voor de toekomst. “We hebben nog geen vaste plek. We zijn al zeven keer verhuisd. Ik droom van een clubhuis op Zuid waar jongeren elke dag terecht kunnen, een plek die inspireert en laat zien dat het anders kan.” Tegelijk wil ze haar aanpak breder delen. “We willen onze manier van werken landelijk uitrollen, zodat ook op andere plekken jongeren geholpen kunnen worden.”

Haar motivatie is in al die jaren niet veranderd. “Het is aan Hem die bij machte is om oneindig meer te doen dan wij kunnen vragen of denken”, zegt ze. “Die tekst inspireert mij om groter te denken, nieuwe stappen te zetten en te vertrouwen dat God de kracht geeft om te doen wat er op je pad komt.”

Kijk hieronder het interview met Pauline terug in Hour of Power: