Wat is dus de bron van deze religieuze oorlog?
De overleden opperrabbijn van Groot-Brittannië, Lord Jonathan Sacks, schreef een boek waarin hij zich verdiepte in de vraag: wat is de wortel van religieus geweld? Hij merkte op dat veel filosofen van na de Reformatie (Locke, Milton, Spinoza) tot de conclusie kwamen dat de Bijbel een gevaarlijke tekst was die de Honderdjarige Oorlog had aangewakkerd, en dat de remedie de scheiding van kerk en staat was. Toch waarschuwde Sacks dat de tekst zelf niet gevaarlijk is; het is de manier waarop we deze interpreteren en toepassen die gevaarlijk kan worden. Hij merkte echter ook op dat de Bijbel rivaliteit tussen broers en zussen aanwijst als de oorzaak van veel geweld in de wereld.

Bittere broers
Vooral het boek Genesis bevat een hele reeks rivaliteiten tussen broers en zussen die veel spanning en zelfs bloedvergieten veroorzaken. De eerste godsdienstoorlog was tussen Kaïn en Abel, omdat iemand jaloers werd omdat zijn broer een beter offer aan God had gebracht. Dan hebben we de rivaliteit tussen Isaak en Ismaël, Jakob en Esau, en Jozef en zijn broers. Zusters komen ook in actie met Rachel en Lea, en moeders ook met Sara en Hagar.

Bij elke reeks rivalen in de familie zien we hoe God Abrahams geboorterecht en zegen doorgeeft door Zijn eigen goddelijke verkiezing, en we zijn het daarmee eens. Isaak was het ‘kind van de belofte’. Jakob waardeerde het geboorterecht. Juda zou de overhand krijgen op zijn broers.

Toch kent de Bijbeltekst ook een tegenverhaal dat – als we het aandachtig lezen – ervoor zorgt dat we grote sympathie hebben voor degenen die afgewezen worden. We worden er door de schrijver opzettelijk toe gebracht medelijden te hebben met het feit dat Hagar en Ismaël in de woestijn omkomen van de dorst. We voelen diepe empathie voor een huilende Esau en zijn vader Isaak, die ‘beef’ als hij beseft dat hij de zegen van de eerstgeborene aan Jakob heeft gegeven.

Toch ontvingen zowel Ismaël als Esau nog steeds grote eigen zegeningen. En al deze verbroken relaties tussen de broers werden uiteindelijk hersteld. Isaak en Ismaël kwamen samen om hun vader Abraham te begraven. Jakob en Esau omhelsden elkaar in tranen. Jozef herenigd met zijn broers. De tekst zelf wijst ons dus op harmonie binnen het gezin, aangezien ze allemaal in verzoening eindigen… behalve één: Esau’s kleinzoon Amalek (Genesis 36:12).

Voortdurende oorlog met Amalek
Blijkbaar ontwikkelde Amalek een brandende jaloezie jegens de gekozen afstammingslijn van Jacob, die als een draad door de Hebreeuwse Bijbel loopt. We zien het voor het eerst in Exodus 17:8-16, toen Amalek van ver kwam en “met Israël vocht in Refidim.” We zien hoe Jozua tegen de Amalekieten vocht terwijl Mozes op een heuvel stond met de staf van God in zijn hand, en Aäron en Hur zijn armen omhoog hielden. Daar beloofde God dat ‘de Heer van generatie op generatie oorlog zal voeren tegen Amalek.’

In Deuteronomium 25:17-19 krijgen we meer details waarom de Heer zo boos was op Amalek, omdat ze “uw achterste gelederen aanvielen, alle achterblijvers in uw achterhoede, toen u moe en vermoeid was; en hij vreesde God niet.” En opnieuw komt het gebod om “de herinnering aan Amalek van onder de hemel uit te wissen. Je zult het niet vergeten.”

In 1 Samuël 15 informeert de profeet Samuël Saul dat het koningschap van hem zal worden afgenomen, omdat hij niet gehoorzaam was bij het doden van Agag, een Amalekitische koning.

Dan is David in 1 Samuël 30 radeloos als zijn kamp in Ziklag wordt geplunderd door de Amalekieten, die zijn vrouwen ontvoeren en veel buit wegnemen. Nadat hij zichzelf in de Heer heeft versterkt, krijgt David de opdracht de overvallers te ‘achtervolgen en in te halen’, en de gijzelaars te ‘redden’.

Ten slotte zien we in het boek Esther deze eeuwenoude rivaliteit opnieuw wanneer Mordechai, een Benjaminiet zoals Saul, het opneemt tegen Haman de Agagiet – wat betekent dat hij een afstammeling is van de Amalekitische koning Agag. Maar de mooie koningin Esther vastte en overtuigde de koning om haar volk te helpen redden. Toch moest het Joodse volk nog steeds vechten om te overleven, en te midden van de strijd vraagt ze om nog een dag om de klus te klaren.

Een geest van eindeloze afgunst
We kunnen dus concluderen dat de Geest van Amalek een geest is van eeuwige afgunst en vijandigheid jegens Israël, geboren uit een afstammeling van Esau die nooit heeft kunnen accepteren dat zijn grootvader het geboorterecht en de zegen van de familie aan Jakob verloor. Deze jaloerse geest weigert Gods unieke, blijvende verkiezing over Israël te erkennen met als doel de wereldverlossing, hun duidelijke zegen en hun enige erfenis van het Land Israël.

Deze zelfde Geest van Amalek heeft zich in de loop van de tijd aan veel volkeren en naties gehecht – bijvoorbeeld aan de Perzen, Grieken en Romeinen. Uiteindelijk hechtte zij zich aan het christendom in de vorm van vervangingstheologie of supersessionisme – de onjuiste leerstelling dat de Kerk Israël heeft vervangen als de uitverkorene van God en de enige erfgenaam van Zijn zegeningen en beloften. Deze bittere wortel van afgunst leidde tot de lange tragische geschiedenis van gewelddadig christelijk antisemitisme tegen de joden – de verdrijvingen en inquisities, de pogroms en gedwongen bekeringen, tot aan de Holocaust toe. Net als de Amalekieten deden veel christenen hun uiterste best om de Joden te vervolgen en te vermoorden – in de veronderstelling dat ze het werk van de Heer deden.

De islam is vanaf het begin ook besmet met de geest van Amalek. Het ontstond in de zevende eeuw als voornaamste rivaal van het christendom, dat toen het gekozen geloof was van ongeveer de helft van de inwoners van het Arabische schiereiland. Geleerden zeggen dat Mohammed ook Joodse docenten had, maar zich later tegen de Joden keerde. De Koran bevat dus heel vreemd ‘zionistische’ verzen die de joden aanmoedigen ‘het land binnen te gaan’ dat hun door God is gegeven, maar bevat later passages die volhouden dat de joden afkomstig zijn van ‘apen en zwijnen’.

Het meest opvallend was dat Mohammed volhield dat Allah wilde dat het geboorterecht van Abraham zou overgaan op Ismaël, maar de Joden vervalsten de bijbeltekst door deze aan Isaak te geven. Moslims vieren zelfs het Eid al-Adha (“Offerfeest”) om te markeren wanneer Abraham Ismaël, en niet Isaak, als offer op de berg Moria offerde. De islam leert verder dat Mohammed de Koran uit de hemel ontving om de leugens te corrigeren die door joden in het Oude Testament en door christenen in het Nieuwe Testament waren ingevoegd.

Uiteindelijk beweert de islam dat de Arabieren, als natuurlijke afstammelingen van Ismaël en Esau, werkelijk het uitverkoren volk zijn, en dat de Koran daarom alleen in het Arabisch gelezen kan worden. Alle moslims, zelfs uit andere landen en etniciteiten, wordt verder geleerd dat zij een superieure openbaring van Allah in de Koran volgen, vergeleken met christenen en joden, wat betekent dat zij een superieur volk zijn ten opzichte van mensen met andere religies.

Met andere woorden, we kunnen duidelijk de jaloerse geest van Amalek vanaf het allereerste begin aan het werk zien in de religie van de islam, waarbij hij weigert de verkiezing van Israël te erkennen en deze in plaats daarvan voor Arabieren en moslims opeist. En als het gaat om de ‘eindtijd’, leent de islam zwaar van bijbelse profetische passages over een strijd om Jeruzalem in de laatste dagen, maar verdraait ze om de verovering door de islam van de heilige stad en vervolgens van de hele wereld te voorspellen.

Dit brengt ons terug bij Hamas en zijn wrede woede van geweld en dood op 7 oktober. Het Hamas-Handvest benadrukt dat het conflict met Israël een religieuze oorlog is, en niet slechts een territoriaal geschil, en dat het zich concentreert op de eerste herovering van Jeruzalem op de Joden. Het Handvest beschuldigt het Joodse volk ervan de wereld te willen beheersen, wat alleen het rechtmatige lot van moslims is – en dus zijn ze een onverbiddelijke rivaal. Het Handvest citeert ook uit de hadith (traditie) uit de Koran dat er een voortdurende oorlog zal zijn tussen moslims en joden tot de Dag des Oordeels, wanneer een stam moslims (Palestijnen) een stam joden (Israël) zal verslaan.

“De Islamitische Verzetsbeweging streeft ernaar de belofte van Allah waar te maken, hoe lang dat ook duurt. Zoals de profeet [Mohammed] zei: “De tijd [Dag des Oordeels] zal niet komen totdat moslims de Joden bevechten en hen doden en totdat de Jood zich achter de rotsen en bomen verschuilt, en [dan] de rotsen en bomen zullen zeggen: ‘ Oh moslim, oh dienaar van Allah, er schuilt een Jood [achter mij], kom en dood hem…’ [Hadith uit de verzamelingen van Al-Bukhari en Muslim].

Het Hamas-Handvest zelf draagt het Palestijnse volk dus over aan een voortdurende oorlog met Israël, of ze dat nu leuk vinden of niet. Bedenk nu dat God Zelf heeft gezworen: “De Heer zal van generatie op generatie oorlog voeren tegen Amalek” (Exodus 17:16).

Het lijkt erop dat God vanaf het begin wist dat als Hij eenmaal Abraham, Isaak en Jakob had uitgekozen om de wereld verlossing te brengen, Hij hun nakomelingen zou moeten beschermen tegen jaloerse religies en ideologieën die zouden opkomen in elke generatie die hen van dat voetstuk zou willen stoten. , om ze te vervangen en zelfs uit te roeien. Daarom nam de Heer het op Zich om het Joodse volk altijd te beschermen tegen deze geestelijke aanval – waartoe ook de dreiging van Hamas vandaag de dag behoort. En als je mij vraagt aan welke kant ik nu sta, sta ik aan de kant van de Heer terwijl Hij vecht met de Amalek-geest die Hamas tot onuitsprekelijke wreedheden tegen de Joden drijft.

De Internationale Christelijke Ambassade in Jeruzalem is een bediening die is gebaseerd op het besef dat christenen in voorgaande generaties besmet zijn geraakt met de jaloerse geest van Amalek en grote onrechtvaardigheden hebben begaan tegen het Joodse volk, en wij zijn hier om te helpen deze wonden te genezen. Door de genade van God zijn onze ogen geopend om te zien dat ze ongelijk hadden, en we omarmen nu de blijvende verkiezing van God over Israël. We zijn volledig zeker van onze eigen roeping, verkiezing en zegen in Christus, en zijn niet langer jaloers op de Joden.

Dit toont aan dat naarmate de Geest van Amalek in elke generatie opkomt, we allemaal de keuze hebben om ermee in te stemmen of niet – inclusief Arabieren en moslims. De trieste waarheid is dat deze huidige oorlog begon omdat veel Arabieren en hun heersers eindelijk de rechtmatige plaats van het Joodse volk in deze regio gingen aanvaarden. Ze zeiden ‘nee’ tegen die geest van afgunst. Maar vanwege deze oorlog marcheren massa’s antisemieten nu brutaal door de westerse steden, trots zwaaiend met de Palestijnse vlag, de nieuwe standaard van de mondiale jihad, en roepen ze ‘Bevrijd Palestina’ – wat nu een eufemisme is voor ‘Dood de Joden!’

Toch blijkt uit opiniepeilingen hier in Israël dat de overgrote meerderheid van de Arabische sector gelooft dat het doel van de huidige IDF-operatie in Gaza het elimineren of ontwapenen van Hamas zou moeten zijn. Ze willen eenvoudigweg niet dat deze wrede ISIS-achtige jihad wordt uitgevoerd in naam van de Palestijnse zaak.

En de ultieme wraak op Amalek is dat zij zich bekeren, de enige ware God dienen en Zijn onherroepelijke roeping over Israël respecteren.

Bovenstaand artikel is geschreven door David Parsons, vice president & senior spokesman van International Christian Embassy Jerusalem (ICEJ). Het verhaal verscheen op de site van ICEJ en is met toestemming overgenomen door Cvandaag.