"Wat is nu de spontane roep van een kind van God? Als die benauwd wordt van alle zijden, dan roepen we God als Vader aan. Want Hij is een almachtig Vader, Hij is bij machte om alle dingen te laten medewerken ten goede. Hoe donker ooit Gods weg mag wezen, Hij ziet in gunst op die Hem vrezen. Ik denk ook aan Psalm 56: 'Maar word' ik ooit met bange vrees belaân, Dan zal op U mijn vast betrouwen staan.' De Geest leert ons het daar te zoeken waar het te vinden is: vertrouw op Hem, geheel en al. Wat baat het mij al zou iedereen voor mij zijn en ik heb God tegen mij? Maar als God in Christus voor mij is, als God om Christus wil mijn Vader is geworden, dan kan niets ons scheiden van de liefde van Christus", aldus De Vries.

Hij vervolgt zijn preek met een vraag aan zijn toehoorders: "Spreek jij je vader nog wel eens? Iemand zegt: 'Je kan begrijpen dat ik dat, sinds ik getrouwd ben en niet meer onder mijn ouderlijk dak woon, niet elke dag doe.' Dat is op zich helemaal niet verkeerd. Maar het zou wel verdrietig zijn als dit ook over God de Vader ging. Spreek je God nog wel eens? 'Niet iedere dag, dat snapt u natuurlijk wel.' Nee, we kunnen God nooit te veel spreken. Het is een appel om verborgen omgang met God te zoeken en een heilige wandel is altijd verbonden met die verborgen omgang. Zonder die verborgen omgang wordt het óf buitenkant óf hoe ver kan ik meegaan in de wereld dat ik er nog net bij hoor en dat ik zoveel mogelijk mijn eigen zin kan doen. Dat gevaar loopt een christen. Want een christen moet ook klagen voor zichzelf.

God neemt zondige mensenkinderen tot Zijn kinderen aan. Gedragen ze zich vanaf dat moment dan ook voorbeeldig? Nee, was dat maar waar. Ze gaan zich wel anders gedragen, dat gelukkig wel. Er komt een diepe begeerte om naar al Gods geboden te leven. 

In dit geval moet ik denken aan een vriend. Een paar dagen voor zijn overlijden, sprak ik hem aan de telefoon. Ik vroeg hem: hoe is het? Toen gaf hij geen ruim getuigenis, waar ik hem op aansprak. Ik zei: je mag toch ook weten dat je het eigendom van Christus bent? Dat had hij niet zo ruiterlijk beleden. Weet je wat hij wel zei hij? Wat voor hem ook de reden was waarom hij dat niet meteen zo gezegd had. Hij zei: 'God komt zoveel aan mij tekort. God valt mij niet tegen, maar wat beleeft God nog veel ellende aan mij.' Dat is waar. Dat moet een christen nog uitroepen: 'Ik ellendig mens.' Ik ben niet meer die ik was, maar ik ben ook nog niet wie ik met zijn. God moet vaak verdrietig over mij zijn.

Dan kom je bij het zuchten van de Geest. Kom Heere Jezus, kom toch haastig, want als we verlost worden, dan blijft er enkel dank over en dan hoeven we niet meer te zuchten en te klagen. Niet alleen te klagen over de vijanden buiten onszelf, maar ook de zonden in ons. Als we de Heilige Geest hebben ontvangen, is dat een vrucht van Golgotha en hemelvaart, maar dat doet ons ook uitzien naar de wederkomst. Als het zo is dat we deze dingen gehoord hebben en moeten zeggen: 'Dat heb ik niet. Ik merk dat ik er niet echt om verlegen zit'. laat ik dan dit zeggen: 'God komt met Zijn liefde tot ons. Hij is het die aan ons Zijn vriendschap biedt, opdat wij niet blijven die we zijn en dat we dan nog heden Zijn stem gaan horen en nog heden gaan smeken: 'Oh God, wees mij de zondaar genadig. Zend Heer Uw licht en waarheid neder.' Dan is er een God in de hemel Die om Christus' wil boven ons bidden en denken hoort."

In onderstaande video is het preekfragment van ds. P. de Vries