'Schrik voor de dood en hel is geen garantie dat het ons drijft naar Christus. We kunnen ook naar Mozes worden gedreven', maakt ds. A. Simons duidelijk in zijn antwoord. 'Maar God kan de schrik van de Heere gebruiken om ons te brengen bij het heil. De stokbewaarder vreesde voor de dood. God gebruikte deze schrik om de stokbewaarder ontvankelijk te maken voor de vraag: wat moet ik doen om zalig te worden? (Hand. 16:27).

Dat wij na ontvangen genade meer en meer bewust worden dat het niet om ons in de eerste plaats gaat, maar om Hem Die ons heeft lief gehad, is een feit. Hij heeft ons immers uitverkoren, zegt Paulus, opdat wij onberispelijk en heilig zouden zijn voor Hem in de liefde (Ef. 1:4). Zijn Naam moet toch immers al de eer ontvangen. (Ps. 72). Dit is geen voorwaarde maar een vrucht van genade.

Je begrijpt dat ik het in een andere orde beschrijf. Geen voorwaarde, maar wel een vrucht, een gevolg van Gods genade. Zolang wij worstelen met de vraag “wat moet ik doen om zalig te worden”, dan draait het inderdaad vaak om onszelf. Kan ook niet anders. Maar wanneer genade verheerlijkt is in ons leven, dan gaan we als vrucht God verheerlijken. Vroeger eerden wij onszelf, godsdienstig of werelds. Maar toen Hij kwam in ons leven toen werd alles anders.

Wanneer wij door het geloof in Christus de gerechtigheid gevonden hebben die ons rechtvaardig maakt voor God, dan komt er een gevolg. Het Woord zegt: Ik zal u een nieuw hart geven en een nieuwe Geest en gij zult in Mijn wegen wandelen en naar Mijn stem horen (Ezechiël 36:26). Paulus zegt het is God die het in ons werkt beide het willen en het werken. (Fil. 2:13). Allemaal vruchten die door de verbinding met de Wijnstok de rank doet vrucht dragen (Joh. 15:1).'