In haar column besteedt Van Straalen aandacht aan de Week van Leven die net achter de rug is. Ze noemt het een ‘propagandacampagne’ van Schreeuw om Leven en stelt dat er gebruikt wordt gemaakt van ‘misleidende spotjes, websites en billboards’. Ze gebruikt termen als ‘christenfundamentalisten’ en ‘extreem-christelijke lobby’. Ook christelijke politici als Gert-Jan Segers en Kees van der Staaij rekent ze daartoe. Opvallend is dat ze daarbij een vergelijking maakt met de situatie in Iran waar al maanden gedemonstreerd wordt voor meer vrijheid voor vrouwen. Dat heeft al meerdere dodelijke slachtoffers tot gevolg gehad.

Segers sprak daarom recent vol bewondering over de in zijn ogen dappere vrouwen in Iran die met gevaar voor eigen leven demonstreren en vechten voor hun vrijheid. Samen met zijn SGP-collega Kees van der Staaij diende hij een motie in waarin ze opriepen om de dood van een Iraanse activiste verder te onderzoeken. En dat is volgens Van Stralen dus hypocriet. Want, zo stelt ze, zowel Segers als van der Staaij zijn prolife en dus tegen vrouwenrechten. Of, zoals ze het zelf omschrijft in haar column: ‘Van der Staaij verkiest openlijk de ‘rechten’ van een onontwikkeld stukje weefsel boven die van de vrouw’.

Christenen in Nederland zijn zoals de moslims in Iran, betoogt Van Straalen even later: ‘Hier geen mannen met baarden, maar heren in pak. Laten we ze leren herkennen en ook hier ons blijven verzetten tegen de inperking van het zelfbeschikkingsrecht. Een tegengeluid is noodzakelijker dan ooit.’