In de derde eeuw was één van de ergste pandemieën die Europa ooit heeft gekend. Niet-christenen werden in deze tijd sterker getroffen door virussen dan christenen. Dit kwam onder andere doordat zij anders omgingen met ziekte. Een bisschop uit die tijd schreef op in een document: "Toen de ziekte net uitbrak werden zieken verbannen en behandeld alsof ze al dood waren. Hun lichamen werden niet begraven. Door zieken te vermijden en aan hun lot over te laten wilden ze voorkomen dat de ziekte zich verder zou verspreiden. Dit zorgde voor een verspreiding van de ziekte in plaats van mindering." De bisschop gaf aan dat zieken behandeld moesten worden en mensen die kwamen te overlijden moesten worden begraven.

De reactie van de christenen werd niet gekenmerkt door zelfbescherming en vermijding, maar het tegenovergestelde. Lee vraagt zich af hoe het zou zijn als wij dit nu als christenen zouden doen in onze reactie op corona. "Dit betekende niet dat de christenen niet ziek werden, maar wel dat zij stierven om met God te zijn. Wetenschapper uit de derde eeuw Dionysius schreef in één van zijn documenten dat de liefde van de christenen onvoorwaardelijk was, dus zich niet liet stoppen door ziekten. Ook als mensen ziek zijn blijven de christenen hen dienen. Zo verkondigen zij het goede nieuws van Jezus. Sommigen van hen raakten hierdoor besmet. Zij accepteren hun lijden voor het evangelie en sterven als gelukkige mensen."

Ook in levensbedreigende situaties bleven de christenen het evangelie verkondigen en uitdragen. Zelfs ten koste van hun eigen gezondheid. Lee stelt de vraag: 'Zou jij je leven op het spel zetten om het evangelie te verkondigen en uit te dragen in tijden van corona?' Dionysius geeft aan dat het altijd een reden is tot het vieren van leven wanneer iemand sterft. Hij verheugde zich in de kansen die de ziekte bood om het evangelie uit te dragen.